De top

Hoe eerlijk zijn we binnen onze relaties naar elkaar, vraag ik me regelmatig af. Ik stel mezelf die vraag dagelijks, en die vraag komt ook naar boven als ik in de krant lees dat een Nederlandse bergbeklimmer is overleden vlak nadat hij de top van de Mount Everest heeft bereikt. Al jaren is dit voer voor psychologen, want wat bezielt iemand om zo’n klim te maken?  In een ver verleden ben ik zelf als gevolg van een kortstondige verliefdheid, spontane actie maar voornamelijk een chronisch gebrek aan zorg en liefde voor mezelf op gympen naar base camp van Mount Everest gelopen. Dat het me is gelukt, zonder enige (blijvende) fysieke ongemakken, is me nog steeds een raadsel. Maar waarom heeft toen niemand tegen mij gezegd hey Mariette, ga even zitten want ik wil met je praten. Wat is er aan de hand? Wellicht had ik niet geluisterd en naar alle waarschijnlijkheid was ik in reactie gegaan, maar eigenlijk zou dat een vast onderdeel mogen zijn van relaties, namelijk waarheid. Waarheid, omdat onze liefde voor elkaar zo groot is. Tuurlijk, we maken allemaal onze eigen keuzes en hebben zo onze dingen te ervaren, en soms zijn onze keuzes niet zo handig, maar spreken  we elkaar voldoende aan op onze verantwoordelijkheid, of vinden we dingen normaal, of in dit geval stoer? Voor mijn Mount Everest ervaring kreeg ik voornamelijk erkenning, aandacht en vonden mensen het cool, gaaf en geweldig. Als ik het artikel lees over de dood van de jonge Nederlandse bergbeklimmer, dan lees ik voornamelijk dat mensen trots zijn. Hij wordt geprezen om zijn moed, doorzettingsvermogen, durf, lef en het feit dat hij de top bereikt heeft. Maar waarom spreekt niemand over het disrespect wat bergbeklimmers hebben voor hun lichaam, de grenzen die ze overschrijden, het leed, de ongemakken, de hel die het lichaam moet doorstaan, de grote kans op overlijden, het gebrek aan liefde en de aanwezige leegte die er in je moet zitten, als je ervoor kiest om aan zo’n tocht te beginnen. Is het gewone alledaagse leven niet bijzonder genoeg, dat we een dusdanige uitdaging nodig hebben? Kan het zijn dat we zo’n honger naar erkenning en aandacht hebben omdat we nooit werkelijk ontmoet zijn? Als we van onszelf houden, is het onmogelijk om de Mount Everest te beklimmen. Als we werkelijk onszelf waarderen en onze eigen grootsheid kennen, dan hebben we geen enkele top van geen enkele berg nodig. Die top zit namelijk in onszelf. Dan is er niets buiten jezelf wat grootser, mooier, geweldiger, leuker, uitdagender of spannender is. Dan is elke dag de moeite waard, omdat jij zelf de moeite waard bent. En écht, daar kan geen Mount Everest tegenop. Deze mooie lieve jongen laat een vriendin, familie en vrienden achter. De impact van één zo’n klim en de dramatische gevolgen ervan, is zoveel groter dan dat we bij stil staan. En dan heb ik het nog niet eens over de Mount Everest zelf, die een boel te verdragen heeft, doordat wij mensen zonodig de top willen bereiken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares