De weg kwijt

Vandaag bladerde ik door de Volkskrant en stopte ik bij een foto van een aantal Italiaanse parlementariërs die elkaar fysiek te lijf gaan. Geduw, getrek, jasje dasje trekken, ik wist niet wat ik zag. Dit zijn volwassen mannen, althans, die leeftijd hebben ze officieel, keurig in maatpak, haren netjes gekamd (alhoewel, na dit relletje niet meer..) en wonen wellicht nog bij hun moeder. Zij nemen beslissingen die invloed hebben op een heel land. Dat niet alleen, uiteindelijk ook op heel Europa. Wonderlijk. Soms bekruipt mij het gevoel dat heel veel mensen momenteel de weg kwijt zijn. Met name als ik de krant doorblader. Ik kan dit soort spaghettivreters echt niet serieus nemen. Ook vroeg ik me vanmorgen af hoe al die euromensen al dat vergaderen van deze week, tot diep in de nacht, over de europuinhoop zo lang volhouden. Zouden ze soms drugs gebruiken, vroeg ik aan James, want hoe houd je dit vol? Hij vermoedt van wel, en mompelde iets over een kabouterenvelopje.Ik wil het geloof ik liever niet weten. En dan zie ik altijd maar weer één vrouw, tussen al die mannen. Daar zit ook verre van een gezonde balans in. Zoveel mannelijke energie, daar is zelfs een Merkel niet tegen opgewassen. Nee, als ik de krant doorblader, vraag ik me echt afentoe af waar we allemaal mee bezig zijn. Gelukkig is de krant slechts een momentopname van een aantal nieuwsfeiten in de wereld, en weet ik óók dat er heel veel mensen in de wereld zijn die wél hun weg weer hebben hervonden. De weg naar hun hart. Mensen die belangeloos en vanuit liefde zich inzetten voor een eerlijkere en liefdevollere wereld. Die weten dat een echte verandering bij jezelf begint. Die daarbij niet alleen aan zichzelf denken maar keuzes maken die een positieve invloed hebben op anderen. Jammer eigenlijk, dat hier zelden aandacht aan wordt besteed in de krant. Mmmm, misschien dat ik hier wat meer aandacht aan ga besteden op mijn blog….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares