Dieet

Ik zat in de trein en las een boeiend artikel in de Spits met als titel ‘Wachten op een dieet dat wél werkt’. Interessante titel, dat alleen al, met name het woord ‘wachten’. Alleen de titel impliceert al dat we niet in dit moment verantwoordelijkheid willen nemen voor onze relatie met eten, ons overgewicht en daarmee onze gezondheid. Het impliceert ook dat we het zelf niet weten en dus iemand buiten onszelf nodig hebben die ons gaat vertellen wat we moeten eten. Het artikel vertelt over twee nieuwe diëten, waarvan eentje mijn naam draagt…nou ja, mijn paspoort naam, namelijk het Marie Antoinette dieet. Het goede nieuws van dit dieet, zo staat er letterlijk,  is dat taart is toegestaan. Boeiende oneliner voor een dieet en ik vraag mij af of dit dieet werkelijk de beste intenties heeft met mensen en hun welzijn of dat deze zin gewoon goed verkoopt…Gelukkig komt er later in het artikel een gewichtsconsulente aan het woord die weet waar ze het over heeft. Ze stelt dat mensen echt de weg kwijt raken door alle goedbedoelde adviezen en dat het belangrijk is dat we leren luisteren naar ons lichaam. Probeer wat dingen uit, zo zegt ze, en kijk hoe je lichaam hierop reageert. Ik sluit me volledig aan bij deze mevrouw Bakker (nee, niet Sonja) die graag kijkt naar de redenen waarom we zoveel eten. Ze sluit het artikel met het magische woord ‘acceptatie’, en in dit geval van je lichaam. Dat vele eten viel mij laatst ook op, toen ik in de tram zat en we over de Dam reden. Ik keek naar buiten en het viel mij op hoeveel mensen er al lopend (of staand) aan het eten waren. Met name zakken friet en ijsjes waren populair. Maar ook op Utrecht centraal station, waar ik gisteren was, lijkt alles om eten te draaien. Kunnen we niet meer reizen, ergens naar toe gaan, over de Dam lopen, zonder iets te eten, vraag ik mij af. Waar komt die drang naar continu eten vandaan? Gisteravond kwam ik thuis en zat James de BNN nationale eettest te kijken (en mee te doen). Ik bleef even hangen en ik moet zeggen, een paar van de quiz vragen die gesteld werden, vond ik leuk. Nu weet ik bijvoorbeeld dat er in witte chocolade nul procent cacao zit (heeft dus niets met chocolade te maken, maar alleen met suiker) en dat er tussen de 10 en 15 suikerklontjes in een energiedrankje zitten. Geen grote nieuwtjes, maar het brengt toch weer een stukje bewustzijn. Het blijft een interessant onderwerp, eten, ook voor mij. Elke dag weer.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares