Dirk

Mevrouw, mag ik u wat vragen. Een leuke vrouw met walkie talkie kijkt me aan, terwijl ik net bij de kassa van de Dirk betaald heb. Ik loop even door zeg ik, want ik wil graag voor de regen thuis zijn. Terwijl ik de woorden uitspreek en bij de uitgang sta, begint het fink te regenen. Mmm. Ik zie een soort tent staan en allemaal productie spullen en mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik draai me om en loop terug naar de vrouw. Ik moet nu tóch wachten, zeg ik lachend, dus hoor graag wat je me wilt vragen. Of ik wat vragen wil beantwoorden voor de camera voor een reclame van Dirk van den Broek. Why not, denk ik, ik laat het leven op me af komen. Als je wordt uitgekozen door het reclamebureau, dan kom je op tv. Ik heb wel net gesport zeg ik. Dat is geen enkel probleem, we hebben een visagist. Toe maar. Een minuut later zit ik op een stoel en wordt het zweet van mijn hoofd weggepoetst met poeder. Verder heb ik niets nodig, volgens de visagiste. Ik teken een formulier, lees dat ik 250 euro krijg als ik word uitgekozen (zwart?, vraag ik meteen) en krijg een grote rode boodschappentas in mijn handen gestopt. Deze krijgt u zoiezo van ons. Nog geen minuut later sta ik in een donkere tent met Joost de cameraman en moet ik achter een rode tafel gaan staan met hierop een gevulde boodschappentas. De camera draait en Joost stelt mij wat vragen over mijn relatie met Dirk. Ik merk dat ik er plezier in heb. Ik ging eerst altijd naar Albert, zeg ik, maar nu naar Dirk. Ook vertel ik hoe lekker de nootjes zijn. Vervolgens moet ik een aantal producten uit de boodschappentas halen, waaronder Senseo koffie. Kent u dit? Ja, wel van gehoord, zeg ik, maar ik drink geen koffie, dus ik kan er niets over zeggen. Ik heb geen koffieapparaat thuis. Heb je geen koffieapparataat thuis, vraagt Joost, met enige verwondering. Nee, zeg ik. Wat drink je dan, vraagt hij, thee? Ja, zeg ik, thee en water. Het is maar goed dat de reclame niet voor Senseo is, want ik vermoed dat ik dan niet zou worden uitgekozen. Als je deze week niets hoort, dan ben je het niet geworden. Helemaal prima, zeg ik, en met de grote rode boodschappentas boven mijn hoofd loop ik de Dirk uit. Twee vliegen in één klap, zeg ik, die tas is perfect als paraplu. Als ik het reclamebureau was, dan zou ik het wel weten.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares