Doe normaal of ga weg

Terwijl Trump deze week met zijn one-man machtshow is gestart, beginnen we hier in Nederland aan onze eigen politieke poppenkast. Rutte schrijft in een brief aan alle Nederlanders, dat als we niet normaal kunnen doen, we maar weg moeten gaan. Nou, dat wordt lekker rustig in de stad. Weten we überhaupt nog wel wat normaal is? Ik vraag me dit namelijk steeds vaker af. Ik bedoel, ik hoef maar om me heen te kijken en ik kan niet anders denken dan dat we het ‘normale’ pad behoorlijk kwijt zijn met z’n allen. Ja, met z’n allen, want er is nooit één iemand of een groepje die verantwoordelijk is voor het niet normale gedrag wat er gaande is. Rutte heeft het over mishandelen, treiteren en bedreigen. Nou, dat zijn wel de excessen van niet normaal gedrag. Is het werkelijk zo erg met ons gesteld? Ik ben bang van wel. Het lijkt wel alsof het gedrag wat we laten zien steeds extremer wordt. Niet alleen in Nederland maar overal. Dit heeft niets meer met normaal of niet normaal te maken, die grens zijn we volgens mij ver voorbij. We moeten volgens Rutte glashelder blijven maken wat normaal is en wat niet normaal is in ons land. Best lastig, want wie bepaalt dit? Rutte? De politiek? De media? Facebook? Wie is er eigenlijk op dit moment een ware reflectie daarbuiten in de wereld, online of offline, die mij een waarachtig spiegelbeeld geeft van wat normaal is en in hoe we met onszelf en elkaar om zouden mogen gaan? Rutte vraagt mij in zijn brief wat voor land ik graag wil zijn. Hij vindt Nederland namelijk een ontzettend gaaf land. Voor mij resoneert die vraag niet. Ik ben namelijk Nederland, dus een eerlijke vraag zou zijn: wat voor mens wil ik zijn? Of eigenlijk, wat voor mens willen wij met elkaar zijn? Nou, in ieder geval niet ontzettend gaaf, want daarmee zijn we tot op heden niets mee opgeschoten. En daarbij, wat hebben wij als inwoners van dit land eraan om ontzettend gaaf te zijn? 1 miljoen mensen in Nederland slikken antidepressiva. Volgens mij voelen deze mensen zich momenteel niet ontzettend gaaf, laat staan dat ze daarmee bezig zijn. En dan heb ik het nog niet over de leraar die vorige week van het dak van een school is gesprongen, de mensen met chronische fysieke klachten, de ruzies en het misbruik binnen relaties, al die mensen die thuis zitten met een burn-out, jongeren die dagelijks gepest worden op social media, het overgewicht waar miljoenen Nederlanders mee kampen en het dagelijkse alcohol- en drugsgebruik van miljoenen landgenoten. Niet zo geweldig gaaf allemaal en in mijn ogen verre van normaal. Het voelt alsof Rutte ook zijn eigen one-man show is gestart in een land waar mensen straks weg moeten, als ze niet normaal doen. Daar lijken we heel goed in te zijn, weglopen als het lastig wordt of iemand wegsturen, die lastig doet. Het laat zien hoe lastig we het vinden om met elkaar te leven en onze verantwoordelijkheid uit de weg gaan voor de manier waarop we zelf elke dag leven. Ik hoef niet in een geweldig gaaf land te leven Rutte, want hiermee gaan we het niet redden. Dit zijn voor mij lege woorden, die niet gaan voorkomen dat er vandaag weer iemand zelfmoord zal plegen. Heb ik dan het antwoord op zijn vraag, wie ik wil zijn als land? Ja, en dat antwoord hebben we allemaal, diep van binnen. Het is aan ons echter de keuze om dat antwoord te leven en wat minder bezig te zijn met ‘ik’ en wat meer bezig te zijn met ‘wij’. Van mij hoeft er niemand weg, want met elke persoon die ik wil weg sturen, buiten wil sluiten of die ik veroordeel, houd ik mezelf voor de gek. Die andere persoon, dat ben ik zelf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares