Rode Rubberen Rok

Gisteren heb ik de nieuwe film van Woody Allen gezien, ‘you will meet a tall dark stranger’, waarin weer heerlijk veel neurotische mensen spelen. Zijn films gaan eigenlijk altijd over mensen en relaties, en hun beider onhandigheid. Toen de film was afgelopen, zei James ‘wat ben ik eigenlijk normaal’ en dat is nou precies wat ik ook voelde. Ik bedoel, mijn ouders betalen niet onze huur en mijn moeder komt niet elke dag langs om meteen bij binnenkomst aan de fles sherry te lurken en mijn vader is er niet vandoor met iemand die zijn dochter had kunnen zijn. Bij dergelijke films, en ik kan het ook bij boeken hebben, voel ik me een voyeur in het leven van mensen waarbij ik zelf (vind ik althans) als heel normaal afsteek. Dit geeft een wonderlijk gevoel van genoegdoening, zo van, met mij is het best goed gekomen. Maar wat is dat eigenlijk, normaal zijn? Ik betrapte me er regelmatig op tijdens mijn werk met jongeren, dat ik in een opwelling riep ‘doe ’s normaal’, als er iets gebeurde wat, tja, in mijn ogen écht niet kon. Wat ik op zo’n moment met normaal bedoel, weet ik niet zo goed. Mijn normaal kan namelijk totaal afwijken van iemand anders zijn normaal. Uiteindelijk heeft het allemaal met overtuigingen te maken. Wat hoort wel en wat hoort niet. Het kopen van een rode rubberen (mini) rok op de wallen die je met talkpoeder aan moet trekken om vervolgens naar een wasteland feest te gaan, was voor mij toentertijd niet normaal, maar oh wat een heerlijke ervaring, eentje om nooit meer te vergeten.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares