Doen enzo

Wat als ik even niets te doen heb of als het een tijdje even wat rustiger is, wat doet dit dan met mij? Dit kan 10 minuten zijn, een uur, een dag of wat langer.  Ik merk steeds meer hoe diep mijn gevoel van eigenwaarde en goed genoeg zijn, gekoppeld zijn aan wat ik doe. En niet alleen aan wat ik doe, maar met name aan hoeveel ik doe. Vanmorgen had ik even kort paniek, toen ik erachter kwam dat ik volgende week veel minder werk heb. Het geeft me niet alleen een gevoel van onrust, maar er werd ook iets dieper en essentiëler geraakt. Moet ik doen, om ertoe te doen? Terwijl mijn lichaam helemaal ok is met het feit dat het volgende week vooralsnog rustig is, schiet mijn hoofd alle kanten op. Er is een diep vertrouwen in het leven waar ik gemakkelijk contact mee kan maken, maar hier koos ik vanmorgen niet voor. Mijn lichaam is zoiezo niet bezig met volgende week, laat staan of het bezig is met wat ik wel of niet ga doen. Boeiend. Mijn lichaam is gewoon hier en zet telkens de volgende stap.  En de hierop volgende stap zal zich als vanzelf ontvouwen. Het heeft met vertrouwen te maken. Vertrouwen dat ik zal zijn waar ik nodig ben, dat ik zal doen wat er gedaan mag worden maar bovenal, het vertrouwen dat alles er is. Ik ervaar steeds meer hoe drukte, bezig zijn en doen niet alleen het leven bepalen, maar onderwerp van gesprek zijn. We vertellen elkaar in gesprekken waar we mee bezig zijn, wat we gedaan hebben en vooral ook wat we gaan doen. Maar waar is het ‘zijn’ stuk hierin? En dat niet alleen, waar is de kwaliteit van ons zijn stuk hierin? Hebben we het daar ook over en staan we daar ook voldoende bij stil? Misschien zijn we daar te druk voor, wie weet. We werken, we doen dingen, we zijn bezig, en dat hoort bij het leven. En belangrijk ook. Maar kan ik me ook overgeven aan gewoon zijn, zonder continu bezig te zijn met wat ik nog moet of zou moeten doen? Volgende week voelt eigenlijk nog heel ver weg en zijn nog best veel stappen. Misschien maar gewoon focussen op al die tussenliggende stappen, en erop vertrouwen dat deze me brengen naar waar ik moet zijn. Ik hoef niet alles te weten, en eigenlijk is dat heel rustig. Het is vooral mijn hoofd die daar soms moeite mee heeft. Gelukkig niet van lange duur. Even de paniek met iemand delen en voelen wat er is, en dan kan ik weer verder. Op naar het volgende moment.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares