Doen vs zijn

Dit weekend stelde ik mezelf de vraag: wanneer ga ik nog in een doen, terwijl mijn zijn meer dan voldoende is. Zo viel mij deze week op dat ik een vriendin belde, terwijl de intentie om te bellen niet klopte. Ik belde vanuit een ‘ik moet nu wel even bellen, om te vragen hoe het met haar gaat’, mede ook vanuit een ‘ik ben een paar dagen weggeweest’. Terwijl mijn hele gevoel zei dat ik niet hoefde te bellen, dat het zo goed was, ik zie haar binnenkort, de connectie is er, belde ik toch. Het leuke was, ze nam niet op. Ik merkte dat ik dit wel prima vond. Wat later hadden we het hierover, waarbij ze aangaf dat ze kon voelen dat ze niet hoefde op te nemen. Het klopte voor haar niet. Dit was een mooi leermoment voor mij, want ik kan nog soms het gevoel hebben dat ik iets moet doen, met name binnen relaties (vriendschappen), vanuit een overtuiging van moeten. De telefoon beantwoorden, iemand bellen, een mail sturen, een sms of whatsapp antwoorden, een kadootje kopen, een briefje sturen en ga zo maar door. Ik verwar dan doen met zijn. Maar met alles in het leven, met elke stap die we zetten, is het mooi om onszelf de vraag te stellen: met welke intentie doe ik dit eigenlijk en komt het vanuit waarheid. Wanneer ga ik in een doen, omdat ik zelf vind dat ik anders geen goeie vriendin ben, te weinig doe en daardoor niet echt mijn liefde laat blijken, contact opneem omdat het alweer een tijdje geleden is, een sms beantwoord terwijl ik eigenlijk met iets anders bezig ben, of een whatsapp conversatie start terwijl ik me bijvoorbeeld verveel of iets uit de wegga. Me steeds meer ont-doen van het doen is een hele reis, waarbij ik mag leren dat in het zijn het grootste kado ligt. Aan mezelf, én aan de ander. Er voor elkaar zijn kan op zoveel verschillende manieren, waarbij er vaak niets gedaan hoeft te worden. En ja, soms ook wel. Maar het is telkens in elk moment even stoppen en mezelf de vraag stellen: klopt het dat ik dit nu ga doen of is mijn zijn meer dan voldoende. En als ik dan een vriendin bel, dan mag de kwaliteit waarin ik bel puur en oprecht, zonder dat er een behoefte of verwachting in zit, naar mezelf en naar de ander. Een mooiere en eerlijkere basis voor een relatie kan ik mij niet voorstellen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares