Drive

Waar komt je drive vandaan, wordt mij vanmorgen gevraagd, om al die dingen te doen die je doet. Omdat ik dol ben op mensen en de manier waarop we nu leven niet werkt, zeg ik. Kijk maar om je heen. Het gaat mij niet om deze wereld beter achter te laten, maar om meer waarheid en liefde. En het leuke is, als ik dan straks terug kom, kom ik terug in wat ik zelf heb achter gelaten (en kan ik weer door). We hebben 70 jaar geleden een tweede wereldoorlog gehad, maar we hebben nu meer oorlogen dan ooit. Dit laat zien dat we niets geleerd hebben. Daarom doe ik wat ik doe. “Zolang twee mensen ruzie hebben, zal er nog oorlog zijn”. Dat zei mijn opa altijd. Daar ben ik het helemaal mee eens, zeg ik, en eigenlijk begint het met de oorlog die we met onszelf hebben. Dus daar komt mijn drive vandaan, zeg ik, omdat ik gewoon veel van mensen houd en wil laten zien dat het echt anders kan. Dat er een andere manier van leven is. Ik vertel over Welzijn voor vrouwen, de organisatie waar ik onderdeel van uitmaak. Want wat is welzijn eigenlijk? Is dat de afwezigheid van ziekte of andere fysieke klachten of gaat dat over iets heel anders? Hoe gaat het werkelijk met vrouwen, dat houdt mij bezig. Hoe leven we, wat is de kwaliteit van ons leven en hoe komt het dat het nooit goed genoeg is. En dat we allemaal een gebrek aan eigenwaarde hebben. Waarom staat bijvoorbeeld het boek ‘Killerbody’ al weken in de top 10 van best verkochte boeken? Daar sta ik bij stil. Want dit zegt alles over hoe wij vrouwen met ons lichaam omgaan en wat de relatie met ons lichaam is. De impact van de media is dusdanig groot, maar wat doen wij hierin? En hoe is dat voor ouders, om nu je kinderen groot te brengen? Vorige week las ik een artikel in de NRC over het toenemende gebruik van alcohol en drugs onder scholieren in Amsterdam Zuid. Ik lees het artikel en daar sta ik dan vervolgens bij stil. Want nergens in dat artikel wordt de vraag gesteld waarom er zoveel scholieren aan binge drinking doen en waarom ze dit nodig hebben. Wat zegt dit over hun, maar nog meer, wat zegt dit over ons, als maatschappij? Dit heeft alles te maken met connectie, en het gebrek hieraan. We willen het oplossen, maar niemand gaat naar de wortel van het probleem. Als een dochter van een vriendin van mij aangeeft dat ze haar dijen te dik vindt, dan sta ik daar bij stil. Dan is er iets in onze generatie en in de reflectie die wij geven, wat niet klopt. Dan kan ik denken, oh maar dat is mijn dochter niet, maar zo werkt het niet. We dragen allemaal die verantwoordelijkheid. En voor mannen speelt er ook van alles. Waarom zijn mannen niet hun tedere en sensitieve zelf? Waarom voelen ze zich zo verantwoordelijk en moeten ze zich groot houden? Ook onder mannen is er veel depressie, ook al is dat niet altijd zichtbaar. Maar wat niet zichtbaar is, is wel degelijk voelbaar. Waarom mag een meisje wel huilen en een jongen niet? Dus ja, daar komt mijn drive vandaan, hoewel ik niet zoveel heb met het woord drive. Ik kaart dingen aan en zal dit blijven doen, op allemaal verschillende manieren.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares