Drogisterij Dio

En zo zat ik gisteren vol in het zicht op een elektrische massagestoel in de etalage van de plaatselijke drogist Dio op IJbug. Ja, iedereen keek, maar ik zat heerlijk. Ik had gisteren mijn eerste middag gezichtsmassages geven in de drogist, in een apart kamertje achter de kassa. De Dio is een fantastische zaak waar ik zelf graag kom, met name om het personeel. De eigenaar en zijn vrouwelijke collega’s zijn geweldig en de laatste tijd heb ik een mooi contact met hen opgebouwd wat heeft geleid tot deze nieuwe try out van masssages geven in de zaak. Alle ontmoetingen die ik gisteren gehad heb, waren stuk voor stuk intiem, open, mooi en zonder terughoudendheid. Of het nou op de tafel was of in de winkel zelf. Er kwam een vrouw binnen die vroeg of ze iets hadden tegen misselijkheid. Ik hoorde haar zeggen dat ze heel vaak misselijk is en de eigenaar van de zaak stelde haar wat vragen en liet haar wat middeltjes zien. Ik kwam erbij staan en maakte contact met haar. Ik volgde de impuls en vroeg haar of ze moeite heeft met accepteren. Ze keek me aan en we kregen een prachtig gesprek. Nou ja zeg, zei ze op een gegeven moment, dat ik dit nu gewoon allemaal vertel aan een wildvreemde. Maar zijn we dat écht, vroeg ik haar, wildvreemden van elkaar? Mensen volledig binnen laten en jezelf delen in vol zijn we niet gewend om te doen. Soms niet eens met onze eigen partners. Gisteren heb ik mogen ervaren wat er gebeurt als je dit met iedereen doet. Ik merk dat we voorwaardes en begrenzingen aan onze intimiteit met anderen hangen. Tot hier en niet verder. We zijn voorwaardelijk en zitten vast in overtuigingen in wat hoort, wat kan en wat mag. Daarbij zijn we geneigd om te wachten tot de ander de deur opendoet, voordat we onze eigen deur openzetten. Voor echt contact en voor ware intimiteit is het nodig dat we zelf de keuze maken om onze deur open te zetten. Bij mij mochten de mensen eerst alleen de gang zien en de beneden etage. Veel verder liet ik ze niet toe, veels te spannend. Nu heb ik de intentie om mijn hele huis te laten zien, met alles wat er is. En ja, ook de kleine hoekjes waar vaak stof ligt, de lades met rommel en troepjes en de berging met spullen waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Het mooie is, die hebben we allemaal, en dat is helemaal ok.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares