Easy does it…

James en ik zijn gisteren met Easy jet naar Bristol gevlogen voor ons 5-jarig verkeringsfeestje. De trip ernaar toe leek zo easy, met easyjet, maar niets leek minder waar. Het begon al op Amsterdam Centraal, waar geen enkele treinverbinding met Schiphol te vinden was…Dan gaat mijn hart al sneller kloppen kan ik je vertellen, want ik  kom graag op tijd, en deze behoefte is bij mij altijd wat sterker bij vakanties met het vliegtuig. De omroep mevrouw was niet te verstaan en de conducteur wist van niets, en zo gingen wij van perron naar perron, om uiteindelijk een trein in te stappen die zowaar richting Schiphol ging. Een ongevraagd spannend begin maar we zaten, en nog mooier, de trein reed, hoera! Iets later dan gepland stonden we op Schiphol om aldaar een lange easy jet rij aan te treffen, waar we helaas genoodzaakt waren om achteraan aan te sluiten, daar we onze boardingpassen niet geprint hadden. Ja, heel stom, nu moesten we alsnog inchecken terwijl ik met veel pijn en proppen alleen handbagage bij me had…Na een half uur in de rij werden we door een behoorlijke droeftoeter geholpen en zij vroeg zich blijkbaar af of mijn koffertje wel handbagage proof was…Of ik hem even wilde opmeten door hem in een hiervoor bestemd kofferrek te stoppen. Toen kreeg ik het echt warm want ik zag meteen al: dit past nooit. Met veel duwen lukte het mij om hem erin te krijgen  waardoor mijn koffier de proef had doorstaan. Hij wilde er echter niet meer uit….Met grof geweld trok ik mijn koffer eruit waardoor het  gehele rek omhoog kwam en dit zag er nogal komisch uit, want vrijwel iedereen keek. Dit zijn altijd voor mij voortreffelijke momenten om rood aan te lopen en daarbij heel hard te gaan lachen. James had inmiddels klotsoksels, had het gehad met easyjet en was flink chaggie. Toen we eindelijk door de douane waren, moesten we flink opschieten. Goedkope vlucht betekent héél lang lopen naar je gate en zodoende hadden we de halve marathon erop zitten toen we bij de security check aankwamen. Ik was brave hendrika geweest en had al mijn toiletartikelen al in plastic zakjes gestopt, James niet. Natuurlijk ging het alarm af toen we door de poort liepen en blijkbaar hebben mijn Ibiza laarzen onzichtbare ijzeren punten. Dat weet ik dan ook weer. Tegen de tijd dat we weer aangekleed waren, was het bijna rennen geblazen naar onze gate, waar ik ook nog de helft van mijn tonijnsalade op de grond liet vallen, en ik geen zakdoek had om het op te ruimen. Totaal gestressed en overspannen ploften we neer op onze vliegtuigstoelen en waren we echt toe aan vakantie. De vlucht verliep soepel en met een blauwe lucht en stralende afternoon zon kwamen we aan in Engeland. Hallo geboorteland! Onze zilveren Opel Corsa stond klaar en James is een behendig linksrijder. Wat een prachtig land, en wat een ellende als ik de kaart moet lezen….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares