Een interview met Jezus

Of ik Jezus wil interviewen voor Nieuws.nl, zo wordt mij gevraagd, in het kader van zijn naderende geboortedag. Na al die jaren van fysieke afwezigheid heeft hij besloten om weer een keer naar aarde te komen. De week voor Kerst. Niet om ballonnen in de boom op te hangen voor zijn eigen verjaardag, maar omdat hij betrokken is om te zien, horen en voelen hoe het met ons gaat.

Ik ga naast hem zitten in de Plantage, het grote café naast Artis. Ik zie hem om zich heen kijken. Wat doen al die dieren hier in kooien, vraagt hij mij, horen die niet in vrijheid te leven? In mijn tijd keken we niet naar dieren. Hij bestelt een kopje thee, ik ook. Het is even stil. Ik vraag hem naar zijn week tot nu toe, en hoe het is voor hem om na zo’n lange tijd weer op aarde te zijn. Wat valt hem op? Wat heeft hij geobserveerd?

Hij vertelt me dat hij graag mensen in de ogen kijkt, ze begroet, ook al heeft hij ze nog nooit gezien. “Ik ga ervan uit dat ik iedereen ken, en dat is ook zo, want we zijn één grote familie. We komen allemaal uit het nest van God. Ik ben geen uitverkorene, zoals na al die jaren nog steeds wordt gezegd.” Hij neemt een slok van zijn thee. Het valt hem op dat mensen die naast elkaar wonen en in dezelfde buurt elkaar niet begroeten. Hij vraagt me waarom iedereen naar beneden kijkt, op een vierkant apparaat, of hun oren bedekt heeft om naar muziek te luisteren. Ook was hij bijna omver gereden door een fietser. “Het lijkt wel of iedereen haast heeft. Wat dat betreft kunnen jullie veel leren van de dieren in die tuin die jullie gecreëerd hebben. Die leven in het moment, in afstemming met elkaar, zonder afleiding en zonder haast. Haast laat zien dat je in de illusie van tijd leeft en dat je denkt dat je je lineair ergens naartoe beweegt. Niets is minder waar. We leven in cycli.”

Hij vertelt me dat hij een rector van een middelbare school heeft gesproken, die druk bezig was met de organisatie van het kerstgala voor de bovenbouw. Alle ouders hadden een brief gekregen, waarin staat dat er alleen alcohol wordt geschonken aan 18-jarigen. Als de school ervoor kiest om helemaal geen alcohol te schenken, wat logischer zou zijn, wordt er alcohol naar binnen gesmokkeld. Alle leerlingen dienen nuchter op het feest aan te komen, zo staat in de brief, en bij de deur kan een alcoholtest worden afgenomen. Wat is er aan de hand met de jeugd, vraagt Jezus aan mij, dat dit soort maatregelen nodig zijn. “Waarom willen jongeren en volwassenen niet nuchter zijn, en daarmee bewust aanwezig?  Het valt me op dat jullie vergeten zijn wie jullie zijn, en waarom jullie hier zijn. Dat zou de basis van het onderwijs mogen zijn, en van de opvoeding. Leer kinderen het leven te leven op een zielvolle in plaats van op een individuele manier. Reflecteer ze wat het betekent om liefde te zijn en om lief te hebben. Dan heb je geen alcohol nodig.”

Hij vertelt me over een aantal bezoeken aan bedrijven, omdat hij graag wil weten hoe we ons werk doen. Hoe was het, vraag ik hem. “Ik heb niemand kunnen spreken, omdat niemand tijd had. Iets met deadlines, to-do lijsten en einde van het jaar doelen. Of ik een mail wilde sturen, dan kan er volgend jaar iets in gepland worden. Ik ben in de grote hal van een bedrijf gaan zitten en zag mensen in versnelde pas rondlopen, pratend in hun telefoon. Het valt me op hoe moe iedereen is, bleek, uitgeblust, gestrest. Waarom kiezen jullie hiervoor en houden jullie met elkaar een systeem in stand waarbij het lichaam ondergeschikt is? Ik mis de vreugde. Ik zie weinig ogen lachen.”

Hij vertelt me dat hij heeft rondgelopen door de stad, het Parool heeft gelezen over onze drugsproblematiek en een dakloze man bij de ingang van een supermarkt heeft gesproken. Een van de weinige mensen die wél tijd had om met hem te praten.  “Ik heb nog nooit zoveel eten bij elkaar gezien op één plek. Tachtig procent van wat ik zag liggen in de supermarkt ken ik niet. Waarom hebben jullie zoveel eten nodig?” Zo had hij een jongen van zestien gesproken, een leerling uit een gymnasium klas. Die had hem verteld dat hij niets leerde op school wat nuttig was om het leven in de praktijk te leven en dat hij zich eigenlijk afvroeg wat hij op school deed, behalve hoge cijfers halen. De jongen vroeg zich af wie dit schoolsysteem heeft uitgevonden. Een terechte vraag, aldus Jezus. “We zouden het goud en de wijsheid wat van nature in kinderen zit water mogen geven op school in plaats van ze vol te stoppen met kennis.”

Hij vertelt me dat hij kan zien hoe we vooruit zijn gegaan; de huizen zijn groter, er zijn auto’s, er is internet, er zijn snelwegen, kinderen kunnen geboren worden in ziekenhuizen in plaats van in een stal, er zijn medicijnen, er is televisie, en we hebben veel industriële en technologische ontwikkelingen doorgemaakt. Maar hoe komt het, vraagt hij mij, dat er zoveel mensen ziek zijn, moe, depressief, zonder toewijding voor het leven, eenzaam of burned out, een woord dat hij deze week voor het eerst heeft gehoord. “Waarom zijn er zoveel mensen boos en verdrietig als ik in hun ogen kijk? Ze doen hun best om het te verbergen, maar het is voelbaar. De emotie zit in hun stem en in elke beweging die ze maken.”

We praten over de vele mensen die actie voeren en demonstreren, wereldwijd. “Dit laat zien dat het leven dat jullie met elkaar gecreëerd hebben niet om mensen gaat; en niet om gelijkheid, broederschap en universele liefde. Mijn oorspronkelijke boodschap.” Het valt hem op hoeveel mensen zich terug trekken in hun hoofd en hoe jonge kinderen verharden en niet langer hun waarheid leven, vanaf het moment dat ze naar school gaan. “Ik ben nog vrijwel niemand tegengekomen, die weet en leeft wie hij of zij van origine is.”

Hij vertelt me van alle lichtjes in de huizen, in de kerstbomen, in de tuinen en in de winkelstraten. “Jullie huizen en steden zijn versierd deze maand, maar achter die versiering, schuilt een leegte, een verarming. Waarom staat jullie interne versiering niet aan? Als er een knop zou zijn om al het elektrische licht in een keer uit te schakelen, zou het hier op aarde volledig donker zijn. Waarom staat jullie eigen licht niet aan en zijn jullie vergeten dat jullie net zo krachtig schitteren als de sterren aan de hemel? Daar zouden jullie gesprekken tijdens het kerstdiner over mogen gaan. Wat zorgt ervoor dat jij niet ten volste straalt en wat heb je nodig ter ondersteuning?”

Hij neemt een laatste slok van zijn thee en kijkt mij met een grote glimlach aan. Ik voel geen enkel oordeel bij hem, enkel liefde. Hoe kan dat? Hij is helemaal oké met wat hij heeft geobserveerd, heeft er begrip voor en weet dat hij er niets aan hoeft te veranderen. “Dat is liefde, zo vertelt hij me. Mensen de ruimte geven om zelf te ontdekken hoe groots ze zijn.” Het valt me op dat niemand naar ons tafeltje komt met de vraag of hij een selfie met Jezus mag maken. Misschien herkennen mensen hem niet doordat hij een spijkerbroek en een trui draagt?  Ik vraag hem ernaar. Waarom zien we jou niet en bijvoorbeeld wel een BN-er die op televisie verschijnt of een sporter die een gouden medaille heeft gewonnen? “Voor mij gaat het niet om glamour, status, macht, geld, faam, uiterlijkheden, kortom, de wereld daarbuiten. Het gaat om wat er van binnen zit en in welke energie je leeft. Ik laat zien dat het niet gaat om wat je doet voor werk, welke topfunctie of positie je hebt, of je wel of niet beroemd bent, of dat je man of vrouw bent. Ik laat zien dat het buitengewone in een simpel leven hier op aarde zit, in connectie met je ziel, vanuit gelijkheid met en liefde voor anderen. Het maakt mij niet uit of iemand mij wel of niet herkent. (Her)ken jezelf, daar gaat het om, en leef dat in de wereld.”

Wil hij ons ten slotte nog iets meegeven voor het nieuwe jaar? “Dezelfde boodschap als toen, die blijft onveranderd.”

 

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares