Een magische knop

Soms zou ik best willen dat er een magische knop is waarmee ik de wereld even kan uitzetten. Die unieke momenten van niets, heerlijk. Tuurlijk, eigenlijk heb ik het over een wel héél magische knop waarmee ik mezelf en mijn continue gedachtestroom kan uitzetten, dat weet ik ook wel, want de wereld, dat ben ik. Niets waar ik dit zo diep ervaren heb als tijdens een stilteweek. Het gaat dan niet alleen om een afwezigheid van geluid, maar ook om het aantal impulsen dat tijdens zo’n week op dieet wordt gezet. Geen boek, muziek, mobiel en computer. In welke mate laat ik mij beïnvloeden door de onrust en impulsen om mij heen? Tijdens een stilteweek zijn deze er vrijwel niet, wordt er voor je gekookt en hoef je dus vrijwel niets. Net vakantie dus. Of toch niet? Misschien, maar dan geen vakantie naar de zon of zee, maar naar jezelf. Ik herinner mij goed dat ik een poging tot kleien ondernam, waarbij ik heel strategisch in de gang ging zitten. Ik merkte al snel waarom ik deze plek had uitgekozen. Zodoende kon ik alles goed overzien en in de gaten houden wie waar was en wat anderen aan het doen (zijn) waren. Hoe vermoeiend zeg. Je zal begrijpen, van een klei kunstwerk is het nooit gekomen, want na vijf minuten hield ik het kleien voor gezien. Er was één man die mij die week enorm fascineerde. Hij heeft het gepresteerd om het grootste gedeelte van de week op een stoel te zitten in de tuin. Wat doet die man toch daar, hoorde ik mezelf te regelmatig in stilte afvragen. Later, toen we weer mochten praten, heb ik het hem gevraagd. Dat was een kort en bondig antwoord wat hij gaf, namelijk ‘zitten’. Ok dan.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares