Eén wereld

Ik scroll door mijn ochtend mail van Blendle, een overzicht met nieuwsartikelen uit kranten en bladen. Mijn oog valt op een grote kop over Onur (15) die, nadat hij een naaktfoto afgelopen zondag van zichzelf heeft gezien op Instagram, van een flatgebouw is gesprongen. Dood. De volgende kop gaat over de Formule 1, en dat het smullen wordt deze week. Elke dag wordt er een nieuwe auto gepresenteerd die de race nog spectaculairder moet maken: meer brullende motoren en hogere snelheden. Ik lees beide stukjes en het voelt even alsof ik in twee werelden leef. Ik weet dat het niet zo is, maar het lijkt soms wel zo. Aan de ene kant is daar de wereld van Onur, die een wereld representeert waarin mensen zelfmoord plegen, en waar vervolgens een familie en een hele gemeenschap rouwt om het verlies van een dierbare. De wereld waarin online geweld en misbruik dagelijks plaatsvindt, dat zowel op volwassenen als jongeren een desastreuze impact heeft. Een reflectie van een wereld die laat zien hoe we met elkaar omgaan en daarmee met onszelf. Aan de andere kant is daar de wereld van de sport en de glamour, waar het steeds sneller en mooier moet zijn, waar ontzettend veel geld uitgegeven wordt en waar het soms lijkt dat het nooit genoeg is. Een reflectie van een wereld die ook laat zien hoe we met elkaar en onszelf omgaan, maar dan in een andere expressie. Ogenschijnlijk twee werelden, maar in werkelijkheid één. Mijn dagelijkse intentie is om te leven vanuit één wereld, één leven, waarin alles inclusief is en er dus bij hoort. Toen ik vanmorgen die twee berichten na elkaar las, had ik daar moeite mee. Heb ik een voorkeur? Ja, die heb ik nog zeker, ook al weet ik dat het één wereld is. Vanmorgen heb ik moeite dat er zoveel geld uitgegeven wordt aan een week, die in mijn ogen geen enkele bijdrage levert aan meer harmonie in deze wereld. Een harmonie die duidelijk ook in de wereld van Onur ontbrak, zowel online als offline. Ook dat zijn namelijk niet twee werelden, want online is offline. Leven vanuit de optiek dat alles één is, is soms een uitdagende oefening. Soms lijkt het alsof ik mijn ogen voor één wereld kan sluiten of denk ik ermee weg te komen dat één wereld belangrijker is dan een ander. Zo werkt het niet, is mijn ervaring. Als alles één is, waarin alles met elkaar in verbinding staat, neemt de wereld van Onur net zoveel plek in als de wereld van de Formule 1. Het is aan mij om dit te accepteren en hier begrip voor te hebben. Niet altijd even makkelijk, maar wel wat het is. Waarom niet dat geld aan al die snelle auto’s besteden aan meer support voor de jeugd, het onderwijs en daarmee onze toekomst? Waarom niet al dat geld besteden aan het welzijn van mensen? Maar ja, zo is het nu niet. Als ik meer harmonie in deze wereld wil zien, en dus ook in de ogenschijnlijk twee werelden van Onur en de Formule 1, dan is het aan mij om die harmonie zelf te leven. En ja, die is soms ook bij mij ver te zoeken. En terwijl de familie, vrienden, school en gemeenschap van Onur rouwen om dit verlies en deze week iemand begraven, zijn er deze week andere mensen die smullen van snelle auto’s en racen alsof hun leven ervan afhangt. Eén wereld, één week. De kunst is om te zijn met al deze facetten van het leven, waarin alles inclusief is, ook al heb ik er soms moeite mee.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares