Eenzaamheid

De stad Amsterdam gaat 1 miljoen euro uitrekken om eenzaamheid onder ouderen tegen te gaan. Een mooi initiatief, maar ik ben benieuwd hoe ze dat gaan doen. Ik was laatst weer even in een tehuis bij mij in de buurt om een leuke vrouw op te zoeken die ik een tijdje terug had ontmoet. Toen ik door de gangen liep, kon ik de eenzaamheid voelen. Ik zag mensen alleen aan tafels zitten, starend naar hun broodje, en vroeg me af of ze überhaupt weleens bezoek krijgen. Nu weet ik echter ook dat eenzaamheid niet overgaat door een bezoekje, een bloemetje of een uitje naar de Keukenhof. En eenzaamheid is ook niet leeftijdsafhankelijk. Ik luister net naar een kort interview over eenzaamheid onder jongeren, een onderwerp dat nog behoorlijk in de taboe sfeer zit. Zo deelt Jose Vreeswijk van Our Life Project dat met name door Facebook en Instagram steeds meer jongeren zich eenzaam voelen. Niemand vraagt hoe het werkelijk met je gaat, de aandacht gaat vooral naar foto’s van nieuwe sneakers of hoe mooi (of juist niet) we eruit zien op een selfie. Werkelijk contact ontbreekt. Hoe dit op te lossen? Door het bespreekbaar te maken, zo stelt Jose. Met dat antwoord ben ik het helemaal eens, want dat is ook mijn ervaring, elke dag weer. Door dingen uit te spreken, krijgt het licht en lucht, en kan er iets veranderen. Als we dingen voor ons houden, uit angst voor reacties of om afgewezen te worden, verandert er niets. Zwijgen is goud, zo zei een collega vandaag. Daar ben ik het niet mee eens, zei ik, want als we allemaal blijven zwijgen, verandert er niets. Ja, soms is het wijs om je mond te houden, omdat je innerlijke en uiterlijke stilte voldoende zegt. Maar als we zwijgen als er iets gebeurt wat niet klopt, integer of simpelweg niet waar is, dan dragen we stilletjes bij aan de situatie en zijn we dus medeverantwoordelijk. Ook ik ken het gevoel van eenzaamheid maar al te goed. Het boeiende is, je kan alles hebben, in een relatie zijn en tig vrienden hebben, en je tóch eenzaam voelen. Wat ik door de jaren heen geleerd heb, is dat eenzaamheid met mij te maken heeft, en hoe ik met mezelf ben. Afgelopen weekend kwam het opeens weer omhoog, een stukje eenzaam voelen. Het zijn die momenten dat ik nu weet dat ik niet even ‘iets gezelligs’  moet gaan doen, afleiding moet gaan zoeken of het weg moet drukken. Wat dan wel?  Het bespreekbaar maken. Maar dat niet alleen, het laat me ook zien dat ik word uitgenodigd om weer op een dieper niveau met mezelf het contact aan te gaan. En vanuit die verdieping met iedereen het contact weer aan gaan. Dit gaat voorbij nieuwe sneakers en hoe we eruit zien, maar werkelijk en oprecht delen met elkaar wat er speelt, leeft en in ons omgaat. Zeker in een tijd als deze, met zoveel onrust, onzekerheden en mensen die (fysiek) niet lekker in hun vel zitten, is dit contact met onszelf en vanuit daar met de ander onontbeerlijk.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares