Eerlijk zonder oordeel

“Wie is die dikke meneer mam?”. Uhm, dat is de fotograaf, schat. “Maar waarom heeft hij dan zo’n dikke buik? Eet hij teveel? Ik denk dat hij wel duizend snoepjes per dag eet, ja, dat denk ik echt hoor”. Een klein voorbeeld van hoe eerlijk kinderen kunnen zijn en zo ook de kindjes van vriendin E. die vandaag mee mochten naar de fotoshoot. Wat later op de dag stapt een van de kinderen gewoon op de fotograaf af en vertelt hem dat hij een dikke buik heeft. Heel eerlijk, maar zonder oordeel. Kijk, de fotograaf weet zelf ook wel dat hij een dikke buik heeft, althans, dat mag ik hopen, maar het komt niet in ons hoofd op om dit tegen hem te zeggen. Wij zien het en dénken het (en naar alle waarschijnlijkheid vinden we hier ook wat van), kinderen zien het en zeggen het (direct). Ze zitten er verder ook niet mee, het is enkel een observatie.  Daarbij maakt het hun ook niets uit of hij een gevierd fotograaf is en het maakt hun al helemaal niet uit of de fotograaf hun na een dergelijke opmerking nog aardig vindt. Zo mooi hoe kinderen ons volwassenen hierin spiegelen. Het laat ons zien hoe wij ons gaandeweg zijn gaan aanpassen, weg bij onszelf zijn gegaan en teveel vanuit ons hoofd zijn gaan leven. Kinderen van zes denken niet na en zijn niet bezig met hoe het hoort. Er hing een heerlijke lichte, authentieke en sprankelende energie vandaag op de set en dat hadden we helemaal te danken aan de kinderen. Stel je voor, dat we van diezelfde energie wat meer zouden hebben binnen bijvoorbeeld de politiek, in grote commerciële bedrijven, op de Beurs, bij onderhandelingen, in de media of in alle oorlogsgebieden. Er valt een boel te leren van kinderen. Ze zijn klein van lichaam, maar oh zo groots van binnen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares