Eersel/Amsterdam

Ik zit weer thuis op de welbekende bank en ik kijk door de (zeer schone, dank je wel Jannie (dat is mijn schoonmoeder)) ramen naar buiten en de zon schijnt nog flink. Ik krijg zowaar een zomers gevoel. Een wat? Na een hartverscheurend afscheid van de honden (Cocu wilde mee in de auto, ik wilde daar blijven) zijn we weer heerlijk thuis na een vakantie in eigen land. We hebben al aangegeven dat we tijdens hun wintersport ook willen komen oppassen dus er staat alweer een vakantie in eigen land in de planning. Bij thuiskomst is het altijd leuk door de post neuzen maar dit keer lag er een bekeuring op ons (achteraf mij..) te wachten. In huize Mariette en James is het altijd een spannend moment van wie de bekeuring is omdat ik ook heel afentoe de auto gebruik. Wij pakken dan altijd meteen onze agenda’s zodra datum en tijdstip bekend zijn  om vervolgens de ander ervan te verdenken dat (in mijn geval) James die betreffende dag toch echt zekers weten de auto had. Dit keer duurde het wat langer voordat we eruit waren want in mijn agenda stond niets voor die dag. Was ik even blij! James kon echter ook niets vinden. Huh? Helaas, mijn blijdschap was van zeer korte duur. Ik was het wel. Schuldig. Ik had me net voorgenomen om echt goed te gaan letten op de flitspalen en ander soortige snelheidscontroles en nu dit. Godzijdank lag de Linda ook op mij te wachten, dit verzacht de pijn een heel klein beetje. James is vandaag op de weg terug ook geflitst door zo’n blauw mannetje die sneaky aan de kant van de weg in zijn auto zit verstopt (eikel) dus al met al toch nog een dure vakantie. Dat worden veel boterhammen met pindakaas de komende tijd…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares