Elke 40 seconde

Elke 40 seconde pleegt er iemand in de wereld zelfmoord. Elke 40 seconde. Of ik dat wist? Nee, dat wist ik niet. Stel je voor dat er elke 40 seconde een alarm afgaat, om ons hieraan te herinneren. Of zoals gisteren, tijdens een presentatie waarbij Serge Benhayon elke 40 seconde in z’n handen klapte. Dat wordt al heel snel heel ongemakkelijk. Maar wat hebben we nodig om ons te doen stoppen en realizeren dat dit werkelijk gebeurt? Of willen we het niet weten? Wie is die ‘iemand’ die dat doet? Geen idee. Het enige wat ik weet is dat het iemand is zoals jij en ik. Elke 40 seconde neemt iemand de beslissing om zichzelf van het leven te beroven, omdat om wat voor reden dan ook hij/zij last heeft van het leven. Een mede-cursist deelde op het podium dat 1500 leerlingen op de school van haar dochter in Engeland zichzelf snijden. Haar puberdochter was op een gegeven moment de enige in de vriendinnengroep die dit niet deed. De leraren hebben als advies gegeven om het maar te laten, omdat het vanzelf weer overgaat. Wie zijn die jongeren en wat maakt dat ze dit doen? Dit zijn stuk voor stuk geweldige en mooie kinderen die nog een hele toekomst voor zich hebben. En hoe komt het dat steeds meer mensen kanker krijgen, ook al wordt er zoveel onderzoek gedaan en worden er miljoenen euro’s besteed om een oplossing te vinden voor dit wereldwijde probleem? Is al dat onderzoek de oplossing? 1 op de 2 mannen van 50 jaar of ouder in Australië krijgt prostaatkanker. Dat betekent dat iedereen in Australië op een gegeven moment wel iemand kent met deze ziekte. In nederland hebben 1 op de 7 mensen burn-out klachten. Opgebrand, of bijna opgebrand, omdat het leven, en met alles wat we daarin willen, met name van onszelf, simpelweg teveel is. Als we verliezen met een voetbalwedstrijd, gaan we de straat op. Als we vinden dat we te weinig geld verdienen, gaan we in staking. Als iets ons niet bevalt of tegenzit, laten we van ons horen. Maar hoe komt het dat we niet werkelijk stil staan bij al deze gegevens? Hoe komt het dat we niet de straat opgaan omdat het zo niet langer door kan gaan, met elke 40 seconde een zelfmoord, met al die mensen die kanker krijgen, met al die jongeren die niet lekker in hun vel zitten, met al die mensen die burn-out klachten hebben en met het feit dat in de afgelopen 50 jaar steeds meer ouders hun eigen kind begraven, door kanker of zelfmoord? En dan heb ik het nog niet eens over de 140 mensen in één week in de UK van wie een been wordt geamputeerd vanwege diabetes. Al deze cijfers zijn mensens. Mensen zoals jij en ik. Waarom is dit geen voorpagina nieuws, elke dag weer, net zo lang tot we gaan inzien dat de manier waarop we leven niet werkt? Net zo lang tot we gaan inzien dat het leven om mensen gaat, mensen zoals jij en ik.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares