Elke dag opnieuw

Ik loop het cafeetje op werk binnen en zie mijn lieve collega P. Hoe is het vandaag met je, vraag ik. We kletsen wat, ik vertel hem dat hij wel héél lief was vrijdag (toen had ik hem ook gezien), waarop een andere collega zegt ‘Pas op, ze probeert je te versieren’. Het is even stil en ik kijk naar de man die zojuist deze woorden heeft gesproken. Waarom zeg je dat, vraag ik uit nieuwsgierigheid. Mijn tomeloze nieuwsgierigheid waaruit dagelijks tientallen vragen voortkomen. Kan ik niet gewoon tegen een man zeggen hoe lief hij is en mijn waardering uitspreken, zonder dat ik iets van hem wil, opper ik. Collega P. moet lachen, begrijpt mij en stelt voor dat ik wat slingers tevoorschijn tover. ‘Dan kan je me versieren’. Het onderwerp blijft bij me hangen en we kletsen later nog wat door. Over de relatie man en vrouw, en hoeveel daar tussen zit wat ware intimiteit in de weg staat. Waarom zien we elkaar niet gewoon als mensen, zegt collega P, in plaats van man en vrouw. We zijn teveel met onszelf bezig, oppert hij. Wat die collega net zei zegt alles over hem en hoe hij de dingen ziet. Plaatjes! Daar zijn ze weer, denk ik. Al die plaatjes en overtuigingen die we hebben in hoe we onszelf zien, elkaar zien en hoe ze enorm in de weg zitten om elkaar echt te ontmoeten. Dat niet alleen, maar om zonder terughoudendheid onze liefde en waardering voor elkaar te laten zien. Ongeacht wie de andere persoon is, welk geslacht, of je hem of haar al lang kent en wat de eventuele reactie zal zijn. Ik vraag me af hoe het zou zijn als we elke dag iedereen opnieuw ontmoeten. Hoe zou het zijn als we in de ochtend wakker worden en we geen enkel plaatje hebben van de mensen die we die dag ontmoeten. Misschien dat we iemand ontmoeten die vorige week nog onaardig deed of iets heeft gezegd wat je heeft geraakt, vandaag is dat er niet meer. Wat later zit ik achter de receptie en raak ik aan de praat met een collega. We hebben het over het verschil tussen relaties en kennissen. Hij vertelt zijn geheimen en persoonlijke dingen alleen aan de mensen met wie hij een relatie heeft, zegt hij. Mensen op werk, zo zegt hij, zijn kennissen, dat is anders. Maar zijn we niet met iedereen in relatie, vraag ik hem. En delen we daardoor niet met iedereen een stukje intimiteit. Hij moet daar even over nadenken. Ik ben ook in relatie met jou, zeg ik, en wat wij nu delen is ook persoonlijk.
Hij is verbaasd dat ik niet getrouwd ben. Hoezo, vraag ik. Omdat een mooie vrouw zoals jij getrouwd hoort te zijn, dan kan je je beauty delen met je partner. Maar dat kan ik toch met iedereen, zeg ik, daarvoor hoef ik niet getrouwd te zijn (ook weer een plaatje!). Ik deel elke dag wat er in mij zit met iedereen, ook hier vanachter de receptie. Het doet me realiseren hoeveel  plaatjes we hebben, allemaal, en wat de impact van die plaatjes zijn op hoe we met elkaar omgaan. Zouden we daarom allemaal zo stoeien met relaties, vraag ik mij af, omdat we continu een beeld ertussen zetten. Een beeld uit het verleden, een beeld dat we overgenomen hebben van iemand anders of een beeld waaraan we vasthouden omdat het ons een bescherming geeft. Wat het beeld ook is, het staat een ware relatie in de weg. Vanmorgen stond ik op en nam ik even de tijd voor mijn keuze van de dag. Ik maak elke ochtend een keuze, een keuze van de dag. Voor vandaag kies ik ervoor om van iedereen die ik ontmoet te houden en te waarderen. De ochtend is al bijna voorbij en ik kan niet anders zeggen, mijn ochtend is één grote relatie.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares