Empty nest syndroom

“Het is wel stil, hè”, zei ik gisteren tegen James toen we weer thuis op de bank zaten. Na tien dagen gezinnetje spelen in Brabant met de honden was het even omschakelen voor mij toen ik weer thuis was. Tranen met tuiten uiteraard bij het afscheid (ik wist niet dat honden zó hard konden huilen). Los van het feit dat wij geen zwembad in de tuin hebben en ons huis ietsje kleiner is (en extreem warm na al die dagen van zomerse hitte), merkte ik hoe stil het dan ineens is. Er is niemand waar ik de hele dag kinderachtig tegenaan kan ouwehoeren of waar ik me ongegeneerd verantwoordelijk voor mag voelen. James moest ook even wennen maar hij vindt het ook fijn dat alle aandacht weer naar hem toe gaat. Het is en blijft een man, en hij had blijkbaar  last van ‘het vijfde wiel aan de wagen’ syndroom…Daar zit je dan, samen op de bank, ieder met je eigen syndroom. Ik vind het dan toch leuk dat we vandaag een appje krijgen van een vriend van ons die nu op de honden past, dat ze wat onrustig zijn en of wij soms tips hebben. Ik denk dan meteen: ach gut, die lieverds missen mij énorm! Maar eerlijk toegegeven, vanmorgen kwam het prima uit dat ik niet hoefde te wandelen en vandaag heb ik weer heerlijk gewerkt. Kortom, mijn nest voelt al een stuk minder leeg. Ik blijf het boeiend vinden hoe, in mijn geval, honden voor een enorme afleiding zorgen. Maar ik zie dat dit met kinderen idem dito is. Anders, maar het komt dicht in de buurt. Je kan zo opgaan in de rol van verzorger/(allerleukste)hondenoppas/moeder, dat er weinig tijd overblijft voor jou. Als je wil, kan de focus altijd dáár liggen, buiten jezelf. Je kan altijd bezig zijn met, zorgen voor, aandacht geven aan en je verantwoordelijk voelen voor. Wij vrouwen zijn hier héél goed in. Het is onze natuurlijke kracht, én tegelijkertijd onze valkuil. Uiteindelijk is het niet leuk om onder ogen te zien dat ze (hier kan van alles ingevuld worden, te denken valt aan honden, kinderen, partners, vrienden, collega’s, de rest van de wereld) heel goed zonder ons kunnen. Cocu en Beer kunnen prima verder leven zonder mij. Ze zijn niet in hongerstaking gegaan, ze zitten niet jankend bij de voordeur en we zijn nog niet gebeld of we als-je-blieft terug willen komen. Tja, dat is best even slikken….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares