Ex

En dan opeens zetten we het woordje ‘ex’ ervoor. Nou ja, opeens, daar gaat meestal wel wat aan vooraf, maar toch. James, die negen jaar mijn partner is geweest, is alweer een half jaar mijn ex-partner. Er zit veel in dat kleine twee letterwoord. In ieder geval een heel verleden, maar ook een lading. We gebruiken het om iets duidelijk te maken, namelijk dat iemand niet meer je partner is, maar het mist ook iets voor mij.  Ik kon het toen het net uit was, niet uit mijn mond krijgen. Het was te vers, te snel, en het ‘ex’-zijn was er nog niet. Ik merk dat er eerst een ervaring nodig is, een ‘geleefdheid’, voordat een woord volmondig gebruikt kan worden. Anders klinkt het leeg. Er is in de tussentijd veel veranderd, verdiept en voornamelijk veel losgelaten. En toch merk ik dat ik nog steeds niet veel heb met het woord ‘ex’. Misschien heeft het gewoon een nieuwe imprint nodig, zou dat het zijn? Voor veel mensen schuilt er veel emotie in het woord ‘ex’, waardoor het ook teniet doet wat er wél was en nog is. Je kan wel uit elkaar gaan, maar de verbinding blijft, ook al is de relatie vorm veranderd. Ik merk hoe belangrijk het is om te waarderen wat er is geweest. Hetgeen wat is geweest, is namelijk mede de voeding voor waar en wie ik nu ben. Elke stap die we zetten, mogen we waarderen. En daarmee ook alle mensen, die voor korte of voor lange tijd met ons mee stappen. Soms houden we handen vast, soms lopen we alleen naast elkaar en soms lopen we een stuk verder uit elkaar. We hebben allemaal ons eigen pad te bewandelen. Waar we ook zijn en waar we ook lopen, voor het hart bestaat er niet zoiets als ‘ex’. Liefde is, ongeacht welk pad we samen bewandeld hebben.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares