Expressie

Stel, ik zou al mijn controle loslaten en werkelijk mezelf permissie geven om vol in mijn expressie te zijn, hoe zou dat zijn? Hoe zou dat voelen? Met die permissie zou ik ervoor kiezen om niet langer mezelf in te houden, kleiner te maken en aan te passen aan mijn omgeving, en werkelijk vol-uit te communiceren vanuit mijn lijf. Ja, vanuit mijn lijf. Dat klinkt wellicht wat verwarrend, omdat we zo gewend zijn om vanuit ons hoofd te praten, dat ons lijf niet eens aan bod komt. Werkelijk zeggen wat we willen zeggen vanuit ons hele lijf, vraagt om een connectie met ons lijf. Eerst voelen voordat je iets zegt, dat kennen we niet. Vaak zijn de woorden er al uit voordat we het door hebben. Als ik zonder terughoudendheid expressie zou geven aan alles wat ik ben, voelt dat heel bevrijdend, alsof ik een zware jas uittrek. Ik bedenk vaak nog vantevoren wat ik ga zeggen, in plaats van in  het moment werkelijk te voelen wat mijn lichaam te zeggen heeft. Het is een soort van voorbereid zijn, op dat wat er gaat komen. Soms praat ik vanuit mijn hoofd, omdat dát wat ik voel, onaangenaam is en ik het liever niet voel. Dit kan bijvoorbeeld een verdriet zijn dat ik bij mezelf voel en ik gebruik dan mijn woorden in zo’n moment om dat verdriet te ontkennen. Soms praat ik vanuit mijn hoofd om mezelf kleiner te maken, omdat ik geen reactie wil uitlokken of mensen uit hun comfort wil halen. Of soms wiil ik iets zeggen, maar slik ik mijn woorden in, omdat ik bezig ben met mijn omgeving. Eigenlijk vind ik het gewoon heel erg spannend om al die controle los te laten, want jeetje, wat zal er dan uit mijn mond komen? Vinden mensen mij dan nog wel leuk? Als ik mijn woorden niet langer filter en ze geen censuur opleg, wat zou dit betekeken? Hoe zou het zijn als ik de volheid van mijn lijf voel en vanuit die plek communiceer….? Vandaag heb ik ervaren en gevoeld wat het doet in mijn lijf als ik me in hou, hoe mijn lijf dan verhard (en mijn stem ook) en wat dit ook doet met mijn gezicht. Het is als een masker, een beschermlaag. Het voelt nog wat onwennig en kwetsbaar, maar wow, wat voelt het mooi om zonder masker op door het leven te gaan, wetende dat alles wat ik nodig heb in mij zit. De enige keuze die ik mag maken, is om telkens weer terug te keren naar die plek, naar mijn lijf, in mijn hart. Ik floep er namelijk gemakkelijk uit en hup, daar zit ik alweer in mijn hoofd. Ook dat is ok, want daarna kan ik weer kiezen om terug te keren. Telkens weer.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares