Expressie

Ik heb mezelf op een programma gezet, je zou het een experiment kunnen noemen. Heel speels, zonder hoge verwachtingen. Het gaat om mijn expressie. Het valt mij op dat ik bij sommige mensen open en eerlijk vertel wat ik voel, wat er speelt en wat me bezig houd, en dat ik dit bij andere mensen niet doe. De laatste groep mensen zijn mensen waarvan ik besloten heb dat dit niet kan, niet hoort, niet gepast is of bij wie ik het ronduit te spannend vind. De reden hiervoor kan zijn doordat ik een rol op die persoon heb geplakt, bijvoorbeeld ‘mijn baas’ of ‘een collega die ik lastig vind’, waardoor het aspect mens zijn naar de achtergrond vervaagd. Een andere reden die ik gebruik is dat ik iemand ‘te kort ken’, ’te jong/oud is’ of ‘echt niet het type voor een open gesprek’. Een laatste reden is dat ik het spannend vind, omdat ik niet weet wat de reactie zal zijn. Kortom, ik plaats er zelf van alles tussen, de persoon in kwestie doet hier verder niets in. Ik ervaar steeds meer dat ik graag mijn deur open wil houden, voor iedereen. Het feit dat ik de deur afentoe sluit, komt nooit door een ander, maar is een keuze die ik zelf maak. In plaats van een deurmat die weleens in de weg ligt, leg ik er een oordeel of een overtuiging tussen. Mijn experiment is tot nu toe heel verrassend. Niet alleen bij mij gaat de deur steeds meer openstaan, het nodigt anderen ook uit om hun deur open te zetten. En ook als ze dit niet doen, dan weet ik dat dit ook ok is. Mijn deur mag open blijven, ongeacht wat een ander doet….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares