Foef

Gewoon in het moment zeggen wat er te zeggen is, het klinkt zo simpel, maar in de praktijk is dat niet zo. Althans, niet voor mij. Mijn hoofd komt er nog vaak tussen, mijn eigen interne censuur, een mentaal filter, dat bepaalt wat ik wel of niet kan zeggen. Of mag zeggen? Ik kan namelijk alles zeggen, dus daar ligt het niet aan. Maar mag ik van mezelf zeggen wat ik in het moment voel, wat ik ervaar, wat er in mij opkomt, wat ik zie en wat ik observeer? We praten vaak vanuit ons hoofd, iets wat we al voorbereid hebben, waarbij ons lichaam niet mee doet. Gisteren tijdens de expressie workshop met Chris James zaten we in een groepje van vier en mochten we delen hoe we de dag hadden ervaren. Zonder vantevoren te plannen wat we zouden gaan zeggen. Herken je dat, dat als je weet dat je iets gaat delen in een groep, je vantevoren al gaat bedenken wat je wil gaan zeggen? Gewoon zitten op je stoel, je lichaam voelen, je mond openen en je overgeven aan de woorden die er dan komen. Vertrouwen hebben in jezelf. Ik merk dat ik moe ben, kwam er uit mijn mond. Heel simpel, heel eerlijk, en precies de woorden die mijn lichaam graag wilde spreken. Daarna volgden er nog meer woorden, zonder dat ik ze gepland had. Het gaat er niet om of wat ik zeg intelligent is, goed of fout is, aardig of onaardig, goed zal vallen bij de luisteraars of dat ik op een bepaalde manier moet overkomen. Ik maak contact met mijn lichaam en laat vanuit daar de woorden komen. Nadat ik gesproken heb, sluit ik mijn ogen en voel ik of ik me anders voel. Ik voel me nog steeds ontspannen, mijn schouders zijn relaxed en zijn niet omhoog gegaan, ik voel geen spanning in mijn nek of buik en ik heb niet allemaal gedachtes in mijn hoofd. Ik zit op mijn stoel, ben mezelf en probeer niets. Wat een verademing. Ik kijk naar de drie vrouwen met wie ik het groepje zit en voel enorm veel waardering voor ze. Voor wie ze zijn, en omdat ze geluisterd hebben. Doordat zij écht geluisterd hebben, zonder onderbreking en zonder oordeel, kreeg ik de ruimte om te spreken. Niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit mijn lichaam. Mooie oefening voor vandaag, en alle dagen die gaan volgen. En mocht ik in mijn hoofd schieten, iets wat ik me zo kan voorstellen, dan zeg ik gewoon ‘foef’ en begin ik mijn zin opnieuw. Foef.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares