Falling in love

Vandaag had ik cursus dag met James in Engeland. Hij had deze cursus vorig jaar al gedaan maar dit is de eerste keer dat we echt samen waren. Zonder vrienden, zonder ons thuis, zonder de dagelijkse bezigheden, zonder afleiding en bovenal zonder bescherming. De cursus heet ’the Livingness’ en gaat erover hoe je je dagelijkse leven leeft. Het gaat over hoe we allemaal gelijk zijn en dat we niet anders kunnen dan allemaal van elkaar te houden. Het maakt niet uit wie je tegenover je hebt, we all fall in in love (letterlijk)…Een baby of klein kind heeft geen idee wat ‘ik hou van jou’ betekent en communiceert enkel en alleen met zijn lichaam. Voor een baby is er geen verschil tussen een man of een vrouw, een bankier of een bakker, of dat iemand een crimineel is of een beroemdheid. Een baby gaat af op de manier waarop hij wordt aangeraakt, vastgehouden en op welke manier iemand hem optilt. Voor een baby is iedereen gelijk. Voor een baby is iedereen een mens, de rest komt pas later. Als volwassene is dit geheel anders. We zijn van ons lichaam naar ons hoofd gegaan en leven vrijwel alleen vanuit ons hoofd(kantoor). We labelen mensen, we plaatsen ze in hokjes, we wantrouwen mensen, we minachten mensen, we sluiten mensen buiten, iemand heeft ons ooit een keer pijn gedaan en die pijn nemen we mee in al onze verdere ontmoetingen, we zien de ander duidelijk als man of als vrouw en denken hier van alles bij (bijvoorbeeld dat hij/zij iets van ons wilt) of we kijken naar iemand zijn uiterlijk en vinden hier wat van. Ons hoofd vindt van alles, waardoor we ons voor veel mensen afsluiten. We hebben allemaal onze manieren en gewoontes om ons te beschermen. Een baby niet, of een klein kind. Die is open naar iedereen (tot een jaar of 5 en ze naar school gaan, dan verschuift de aandacht van het lichaam naar het hoofd). Vandaag mocht ik oefenen met James om weer helemaal open te gaan en hem helemaal toe te laten. Ik kan niet anders zeggen, maar hier kan geen enkele relatietherapie tegenop. Niets geen gepraat, alleen maar voelen. Niet dat wij zo nodig in therapie moeten, maar het kan nooit kwaad om elkaar weer eens echt in de ogen aan te kijken en te zien en te voelen hoe geweldig mooi de ander is. Om je partner weer écht te zien voor wie die is. Een zeer mooie en verdiepende dag die me weer meer bewust heeft gemaakt van hoe geweldig (en belangrijk) het is om mensen toe te laten in je hart.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares