Fawlty Towers

Vandaag was mijn eerste werkdag en wat zal ik zeggen, het was een boeiende ochtend. Ik heb nog nooit zo snel (binnen twee uur kwamen de eerste gedachtes) op een eerste werkdag het gevoel gehad dat ik wilde opzeggen. Het leek alsof ik in een aflevering van Fawlty Towers was beland met veel interessante personages….Ik kan nu al voelen, dit werk wordt één groot leermoment en ik weet dus ook al, ik ben hier helemaal op mijn plek. Geen enkel werk is zo ontnuchterend en aards als het horecawezen en de ultieme plek om je eigen bewuste aanwezigheid en je kwaliteit van leven in de praktijk te brengen. Het avontuur begon al vanmorgen met het nemen van een nachtbus, ik bedoel, hoe vaak doe je dat? Ik nooit. Mijn tweede nachtbus op CS was stuk (echt waar) waardoor ik uitweek naar andere bussen met alleraardigste buschauffeurs die mij, helaas, niet konden helpen. Inmiddels was de kapotte bus gemaakt en was ik gelukkig maar vier minuten te laat. Ik word vandaag en de komende twee dagen ingewerkt door C, een vrouw die (heel erg) klaar is voor haar pensioen en op geen enkele manier aardig gevonden hoeft te worden. Wat een reflectie voor mij! Als een militaire wervelwind nam ze me mee door de dienst, waarbij ik met enige regelmaat op kleuterachtige en foeterende manier werd aangesproken. C. is een vrouw die ik graag op een stoel wil zetten, in de ogen wil aankijken en zeggen dat ik zoveel van haar houd, om haar vervolgens een hele dikke knuffel te geven, want dat is wat ze eigenlijk zo nodig heeft. En wie niet? Na twee uur had ik een enorme behoefte om heel hard te huilen. Vervolgens kwam hotelmanager P. ook nog op mijn pad, die óók binnenkort met pensioen gaat. Hij sprak mij keurig aan met ‘u’ en toen ik aangaf dat dit niet nodig was, zeg maar jij hoor, keek hij mij beteuterd aan. Hij zei dat hij altijd iedereen met ‘u’ aansprak. En of ik dit ook met hem wilde doen. Op het hoogtepunt van mijn ‘ik ga opzeggen, ik vind dit vréselijk’ kwam de eigenaresse en hervond ik mijzelf weer. Een punt van herkenning, van licht en humor….Ze had direct door wat er aan de hand was en ietwat later stond ik heerlijk even buiten pauze te houden. Het mooie van dit alles, is dat ik geen enkele keer in de versnelling ben gegaan, alles vanuit rust gedaan heb en ook nog afentoe op mijn adem heb gelet. Inmiddels ben ik thuis en kan ik met een goed gevoel terug kijken op mijn eerste dienst. Inzien dat het niet om mij gaat, dingen niet zwaar maken en me realiseren dat alles gebeurt met een reden. En eerlijk kijken wat mij zo geraakt heeft…Het ontbijt is wel heel erg vorige eeuw, zei ik vanmorgen nog tegen de eigenaresse. Ze kon het helemaal horen, dus dat verse speltbrood en homemade roerei gaan er zeker komen….ik heb nu al zin in morgen, ja, echt waar, want ik weet nu al dat het morgen heel anders zal zijn. Die keuze ligt namelijk bij mij en die heb ik nu al gemaakt.

 

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares