Fietsen

Ik heb vandaag voor het eerst sinds ik op IJburg woon gefietst naar de stad. Ik weet ook niet wat me bezielde, wellicht de heerlijke herfst zon, maar ik had ineens zin om te fietsen. De fiets is al geruime tijd niet langer vervoersmiddel numero uno voor mij, nee, dat is de tram. Ik zal het nog gekker maken, ik heb niet eens een eigen fiets (dat is in een stad als Amsterdam net zoiets als vloeken in een kerk). Ik voel al heel lang dat mijn lichaam fietsen niet aangenaam vind, maar luisterde hier nooit naar. Met name mijn schaamstreek heeft behoorlijk geleden onder al mijn snelle, hard doortrappende, niet rechtop zittende en nogal fanatieke fietsritjes waarbij ik altijd net iets harder ging fietsen om het groene licht te scoren. Ik was een echte fiets maniak die als een kip zonder kop door de stad heen raasde. Sinds dit jaar doe ik het wat rustiger aan en vind ik het prima om de tram te nemen. Mijn lichaan lijkt deze keuze ook geheel te omarmen. Vandaag was daar echter een spontane impuls. Ik ben gaan fietsen met de wind door mijn haren en de zon op mijn gezicht en ik moet zeggen: dat was heerlijk. Bij elke minimale heuvel en brug ben ik afgestapt om in alle rust naast mijn fiets te gaan wandelen. Dat trekt best veel bekijk, zal ik je verklappen. Bij elke hobbel ben ik even boven mijn zadel gaan hangen zodat de schaamlippen niet alles hoeven op te vangen. Jaja, er wordt goed door mij voor mij gezorgd. Enigszins vermoeid maar wel voldaan kwam ik bij het Gemeentehuis aan waar ik, ein-de-lijk, mijn paspoort heb aangevraagd. De terugweg was behoorlijk afzien, ik moest veel aan de tram denken en dat mijn fiets daar ook in past. Dit wordt zeker geen nieuwe gewoonte maar op een prachtige dag als deze kon ik de fiets van James niet laten staan…..

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares