50 shades of grey

Ik zag gisteren een kort item op tv over de film ’50 shades of grey’ en hoe deze film in een week tijd de omzet van sexspeeltjes heeft verdubbeld (en voor sommige verkopers zelfs verviervoudigd). Al een week lang komt de film langs op internet, de krant, facebook en tv en vanmorgen las ik er een inspirerende blog over. Perfecte timing, zou je denken, zo rond valentijnsdag, daar is door marketing mensen over nagedacht. Ik heb het boek nooit gelezen, simpelweg omdat ik die behoefte nooit heb gehad. Hype of geen hype, het is voor mij belangrijk dat iets uit mezelf komt. Ook de film heb ik niet gezien, en ga ik ook niet zien, en hiervoor geldt hetzelfde. Ik voel geen enkele behoefte of nieuwsgierigheid om de film te zien. Ik heb er ook geen oordeel op, alleen merk ik wel bij mezelf dat het mij fascineert dat deze film zo’n hype is, met name onder vrouwen. Wat zegt dit over ons? Als er een hype is, zoals in dit geval, dan moet er ergens een vraag zijn, een behoefte. Als die er namelijk niet is, dan heeft een boek of film geen enkel bestaansrecht. Maar wat is die behoefte dan, vraag ik mij af. Welke behoefte willen we vervullen door deze film te zien en wat maakt dat we ons hierdoor laten inspireren om bijvoorbeeld sex speeltjes te kopen? Van wat ik heb gehoord en gelezen gaat de film over een relatie die niet gebaseerd is op gelijkheid, waardering en wederzijds respect, waarbij de man dominerend is en de vrouw onderdanig. Er komt veel sex in voor, er is veel manipulatie en elke vorm van liefde ontbreekt. Welke boodschap willen de makers van deze film ons meegeven, vraag ik mij kritisch en betrokken af. Niet alleen aan ons vrouwen, maar ook aan al die jonge meiden die naar deze film gaan? Is dit de reflectie van een relatie tussen een man en een vrouw wat wij aan hen willen laten zien? Ik niet. Ik kwam een eerlijk en mooi artikel tegen van een psychiater, die met name jonge mensen wil waarschuwen voor deze film. Misschien denk je nu: gaat dit niet wat ver, het is toch maar een film…? Voor mij is het niet zomaar een film, want ook een film (en de makers ervan) draagt een verantwoordelijkheid in zich in wat je hiermee naar buiten communiceert. Ik sluit me volledig aan bij de woorden en de betrokkenheid van deze psychiater. Een relatie gebaseerd op intimiteit, waarbij misbruik en geweld in voor komt, in welke hoedanigheid dan ook, is onacceptabel. Dank je wel Miriam Grossman, voor deze wijze woorden.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares