Student van het leven

Het weekend keek ik het nieuws en in alle items kwam geweld voor. Het lijkt wel alsof iedereen boos is. Op zich een reden om géén nieuws te kijken maar ik leef niet met oogkleppen op, dit hoort er ook bij. James en ik keken elkaar aan. ‘Heh, gezellig’, zei James. ‘Tja, er moet nog een hoop veranderen in de wereld, zei ik, maar laat ik maar bij mezelf beginnen’. Het beste startpunt wat er is. Ikzelf en de directe wereld om mij heen. Kiezen voor liefde, telkens weer. Stel je eens voor dat we allemaal bij dat startpunt zouden beginnen, dan zou er nu geen ambassadeur vermoord zijn omdat een of andere joker (met de hulp van een soft-porno regisseur lees ik net in de krant…..)  besloten heeft een anti-islam film te maken. Eén fimpje, zóveel geweld. De wereld is zoals die is en wat er moet gebeuren, gebeurt. Wat er nu gaande is, al die woede en verdeeldheid, is een uitvergroting van wat er ook op micro niveau plaatsvindt. Het lijkt soms alsof het allemaal héél ver weg gebeurt, maar schijn bedriegt. Het is een spiegel voor ons allemaal. Hoe meer liefde er op aarde is en komt, hoe meer alles wat niet-liefde is, komt bloot te liggen. Een mooie vraag aan mijzelf is dan: waar kies ik nog niet voor liefde? Waar heb ik nog reacties op, schiet ik in de veroordeling, ga ik uit verbinding met een dierbare, een collega of een klant, of raak ik geïrriteerd of boos over. Ik heb daar geen fimpje voor nodig, het dagelijkse leven biedt mij meer dan voldoende om elke dag weer opnieuw te ervaren, te leren én te kiezen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares