Foto’s

Ik heb iets met foto’s, althans, dat had ik. Er is iets veranderd, geheeld, zou ik willen zeggen. Lange tijd stond ik nooit echt te trappelen om op de foto te gaan, was ik me altijd erg bewust als er camera’s in de buurt waren en ging ik me anders gedragen, als ik ook maar het idee had dat iemand een foto van me nam. Eigenlijk wilde ik niet op de foto. Camera’s maakten me nerveus en zorgden ervoor dat ik me heel erg bewust werd van hoe ik eruit zag. Zitten mijn haren wel goed, hoe zit mijn make-up, kan je mijn rimpels zien, heb ik rode wangen (of neus), hoe is mijn houding en nog meer van dit soort dingen kwamen dan langs. Het voelt altijd alsof ik iets moet zijn op een foto. Voor mijn gevoel moet je altijd leuk op de foto staan en dit betekent dus dat je moet lachen, ook als je je niet goed voelt. Ik was zelden echt tevreden over mijn eigen foto’s. Ja, er zitten ‘leuke’ tussen, maar er is altijd wel iets wat niet klopt, wat ik niet mooi vind. Ook kon ik mezelf vaak niet terugvinden in foto’s, omdat ik niet mezelf was. Vaak zit er iets gemaakts in een foto, een proberen om iets te zijn of ben ik er eigenlijk niet, omdat ik in mijn hoofd zit. Vorige week had ik een fotoshoot in Keulen, bij goeie vriendin Iris, en dit heeft een grote indruk op mij gemaakt. Ik heb nog nooit zoveel plezier gehad bij het maken van foto’s, waarbij ik zelf vol in het middelpunt sta. Er was zoveel liefde en support, door Iris en vriendin M., waardoor ik mij gedragen voelde. Het enige waar de camera mij toe uitnodigde, was om vol mij te zijn, en niet iets te doen. Als ik naar mijn foto’s kijk, kijk ik met waardering, vreugde en zie ik mij. Ik heb voor het eerst dat ik geniet van mijn eigen foto’s.

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares