Fotoshoot

Een vriendin van mij zit op de fotoacademie en heeft mij gevraagd voor een van haar foto opdrachten. Ze moet drie portretten maken, zwart wit, van zeer verschillende mensen, met de focus op de belichting. Ik had ja gezegd, uiteraard omdat ik het leuk vind, en ik mijn vriendin graag weer wilde zien, maar ook om iets anders. Ik en camera’s, ik heb er een haat liefdeverhouding mee. Als er een camera op mijn snufferd staat, gebeurt er iets met mij. Een enorm ongemak overvalt mij. Dus voor mij was het ook om dit eens te doorbreken en er een heuze liefdesrelatie van te maken. Ze had me de avond vantevoren al twee foto’s geappt van een blijkbaar hele bekende fotograaf. Hier zat ik aan te denken, appte ze. Heb jij deze foto’s gemaakt, zei ik vol bewondering. Nogal een blonde opmerking van mij, want toen ik goed keek, zag ik een jonge Nicole Kidman en een (volgens James) jonge Blondie. Geweldige foto’s, en voor mij reden genoeg om het flink op een zenuwen te zetten. Maar dat was wel leuk, dat gebeurde niet. Het wonderlijke aan zo’n fotoshoot is dat het werkelijk nemen van de foto niet eens zo lang duurt, het is de opstelling van het licht, dus al het voorwerk, wat het meeste tijd in beslag neemt. En ja, in het begin voelde ik mijn ongemak en merkte ik aan mijn lijf dat het wat nerveus was. Wat ik observeer aan mezelf, als ik op zo’n kruk zit met een camera op mij gericht, er iets met mij gebeurt. En dit is het: dat ik iets moet zijn, doen of veranderen. Ik word kritisch. Oftewel, dat mezelf zijn, niet voldoende is, of niet mooi genoeg, of fotogeniek genoeg, of goed genoeg is voor de foto. In het begin weet ik totaal niet hoe ik moet zitten en hoe ik moet kijken, maar gaande weg verandert dit. Een camera nodigt mij uit om mijzelf nog meer te waarderen en om echt mezelf te zijn, zonder dat ik iets anders hoef te zijn. Grappig, je zou denken dat jezelf zijn makkelijk is, maar dat is dus niet zo. Een boeiende ervaring, ook voor mijn vriendin, want die was nog zenuwachtiger dan ik, om al die lampen op de juiste plek te krijgen………Ik ben blij dat ik geen model ben, maar dat wist ik al. Ik moet er werkelijk niet aan denken. Een half uur is prima, en daarna ga ik weer lekker naar huis, doen wat ik hier te doen heb.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares