Foutje

Ik loop ons appartement binnen en er hangt een licht gespannen sfeer. Onze nieuwe keuken wordt vandaag geplaatst en bij binnenkomst merk ik dat het niet helemaal vlotjes verloopt. James is ietwat paniekerig en hij mompelt iets over een leiding die geraakt is. Als ik aan een leiding die geraakt is denk, dan zie ik beelden van spuitend water voor me, maar het is overal droog. Godzijdank. Ik zie een gat in de muur waar volgens mij geen gat hoort te zitten. Het blijkt om een elektriciteitsleiding te gaan, iets waar ik zeer weinig vanaf weet. Ik neem ondertussen wat foto’s van de keuken om naar de (schoon)familie te sturen en blijf heel rustig. Menno de monteur oogt wat nerveus en ik ruik een behoorlijke zweetlucht. Zou me niets verbazen als dit het resultaat is van deze ongemakkelijke situatie. Ik ga even een broodje eten, oppert James. Ik beaam dat dit een mieters idee is en besluit mee te gaan. Even de monteurs wat ruimte geven. Monteur Menno zegt nog dat alles goed komt, en ik zeg dat ik alle vertrouwen heb. Ik moet denken aan een inspirerend gesprek wat ik onlangs had over fouten maken. Mogen we eigenlijk nog wel fouten maken? Ik zeg tegen James dat het vervelend is, maar dat ook Menno mens is, en laten we even wachten op het eindresultaat. Mogen we van onszelf fouten maken? We zijn geneigd, en ik ook, om bij een fout meteen in het oordeel te gaan en streng te worden, waardoor we in een hardheid schieten. Niet alleen naar de persoon die de fout heeft gemaakt, maar daarmee ook naar onszelf. Voor mij is de oefening om in observatie te blijven als er iets mis gaat. Niet meteen reageren, maar met de situatie zijn. Wat gebeurt er nou echt en wat doet dit met mij? En ja, we mogen elkaar zeker aanspreken als er iets niet zorgvuldig wordt gedaan, maar de kunst voor mij is om uit het oordeel te blijven. Naar de ander, maar vooral ook naar mezelf. Morgenochtend vroeg hebben we een afspraak met de monteurs, James en ik samen. Zolang ik binnen geen kaplaarzen nodig heb, ben ik allang blij. Verder laat ik me verrassen en ga ik in het moment zelf voelen wat er nodig is om gezegd te worden. Daar zijn voelt al voldoende. Vanaf morgen kan er in ieder geval heerlijk gekookt worden. Koken en stomen, wat wil een mens nog meer.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares