Funny world

It’s a funny world, zeg ik tegen James. Steeds meer en meer observeer ik dingen om mij heen, mensen en situaties, waarvan ik denk, dat is toch niet normaal. Ben ik soms gek? Nee, ik ben niet gek. Dat weet ik heel zeker. Mijn normaal is alleen anders. Een collega met adhd die net haar pil hiertegen heeft geslikt en vervolgens een energy drankje openmaakt. Iemand die er enorm moe uitziet en waarvan ik weet dat het zware maanden zijn geweest, die de ene espresso na de andere drinkt. Iemand met een opkomende blaasontsteking en die een verleden met nierbekkenontsteking heeft, die tegen me zegt dat ze er zo van baalt omdat ze vanavond een leuk dansoptreden heeft. Maar je hebt toch maar één lichaam, zeg ik tegen haar. Mensen die laat naar bed gaan, terwijl hun hele lichaam aangeeft dat ze moe zijn. Doodmoe. Het lijkt wel alsof we nooit hebben geleerd om goed voor onszelf te zorgen. Dat ons hoofd bepalend is, en ons lichaam slechts een bijzaak. Een bijzaak waar we niet naar hoeven om te kijken, totdat het lichaam er zélf om vraagt. We hebben suiker, alcohol, koffie en heel veel afleiding nodig om maar geen écht contact met ons lichaam te hoeven maken. Ons hoofd is de tomtom, ons lichaam volgt. Het boeiende is, we vinden het normaal. Maar is het dat ook…?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares