Gelijkwaardigheid

Tijdens een lezing maandagavond in de Rode Hoed in Amsterdam sprak Minister Schippers over veiligheid en over de Nederlandse samenleving. Het ging o.a. over gelijkheid en elkaar ontmoeten. Maar wat is dat eigenlijk, gelijkheid, of nog mooier, gelijkwaardigheid? We willen diep van binnen allemaal vanuit die gelijkwaardigheid leven en ontmoet worden, maar gebeurt dit ook? Nee. Woorden blijven woorden, en kunnen pas gehoord worden als ze ook daadwerkelijk geleefd worden. Maar dat doen we niet, en dat doen we al heel lang niet. Tijdens deze avond ging het nog steeds over wij en zij, over de ‘de Turken’, ‘de Marokkanen’, ‘de vrouwen’, ‘de hangjongeren’, ‘de homo’s’, ‘de vluchtelingen’, en was de separatie die we al eeuwen lang met elkaar creëren duidelijk voelbaar. De avond liet mij inzien hoe weinig er werkelijk veranderd is. Hoe graag we ook willen, het lukt ons niet om in harmonie met elkaar te leven. Het ging over religie, over onderwijs, over wat er anders zou mogen en zou moeten veranderen, over oplossingen en over elkaar ontmoeten, maar na afloop stelde ik mezelf de vraag: willen wij zélf wel werkelijk veranderen? We roepen van alles, maar waar ligt de verandering bij onszelf? Binnen de politiek kunnen ze niet eens met elkaar door één deur, dus wat is dat voor reflectie voor de rest van Nederland? Mijn vriendin/collega en ik gingen na afloop nog even naar de Minister en haar assistent toe. Hoe kunnen we anderen ontmoeten, opperden wij, als we onszelf niet ontmoeten? Het was een bevlogen avond, en de minister sprak met veel passie en overtuiging, maar ook met een strijdlustigheid, bijna boosheid. Alsof we met elkaar worden opgeroepen om de strijd aan te gaan, maar waar tegen? Ik wil niet meer strijden merk ik, en daarbij, wat heeft het ons tot nu toe gebracht?  Ik voel me strijd moe. Na afloop zag ik iedereen naar de bar toe gaan en werd er amicaal met elkaar gedronken. Het leven gaat door, onder het genot van een drankje. Maar wat is onze volgende stap? We horen Minister Schippers aan, maar wat gaan wij zelf doen om ervoor te zorgen dat we in Nederland met elkaar in veiligheid, vertrouwen en vanuit gelijkwaardigheid kunnen leven?  We willen verandering, maar zijn we bereid om eerst naar onszelf te kijken en uit onze ‘veilige’ comfort te stappen? Elke dag gebeuren er dingen die laten zien dat het grootste probleem bij onszelf ligt en de keuzes die we maken. Ik las gisteren in de krant dat een jonge man, vader van twee kleine kinderen, is dood geslagen op de Wallen toen hij probeerde een ruzie te sussen tussen twee groepen mannen. De daders zijn ‘Oost-Europees’ en de andere groep was ‘licht getint’.  Wat een intens geweld en verdriet op een zaterdagavond, op een paar honderd meter afstand van waar ik woon.  Ik ben er stil van. Oost-Europees, Turks, licht getint, donkere huidskleur, homo, Marokkaan, Turk, islamitisch, radicaal, vrouw, man, met boerkini of zonder, Nederlands, blank, religieus of niet, uiteindelijk is dit niet het probleem. Als er op een zaterdagavond iemand ‘alsof door de duivel bezeten’ (volgens een getuige) een andere man dood slaat, dan is er iets goed mis. Oost-Europees of niet, het gebeurt hier in Amsterdam, recht onder onze neus.  Maar dat wat er mis gaat, komt voort uit ons mensen zelf, en uit hoe we leven, de keuzes die maken, hoe we niet dealen met onze issues en hoe we geen verantwoordelijkheid nemen voor elke stap die we zetten. Heel Nederland mag aan de verkering met zichzelf, zeiden we maandag tegen de assistent van Minister Schippers. Als je verkering met jezelf hebt, kan je een ander geen kwaad doen. Gelijkwaardigheid is een mooi woord, want het draagt een ieders gelijke waarde in zich. Maar zolang we die waarde niet eerst in onszelf zien en onderkennen, blijven we in de separatie waarin we al heel lang zitten. Als je je eigen waarde kent, weet en leeft, kan je niet anders dan de ander vanuit diezelfde waarde ontmoeten, ongeacht geaardheid, huidskleur, religie of afkomst.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares