Geluk

Wat is geluk? Dit is een vraag die al een paar keer bij me langskomt dit weekend, na het lezen van verschillende nieuwsberichten over de lancering van de nieuwe app “Limbi”. Dit is een geluksapp, die de gebeurtenissen in je leven een score geeft, en die je vervolgens deelt met een aantal intimici in je leven. Het biedt meer bewustzijn voor mensen met een hectisch en druk leven en het geeft inzicht in wat belangrijk voor je is en hoe het werkelijk met je gaat. Maar wat is geluk? Ik vind dat een boeiende vraag. Ik heb het gevoel dat hier zoveel verschillende antwoorden op zijn, omdat iedereen dit anders ervaart. We zijn op zoek naar geluk, of althans, we willen ons graag gelukkig voelen, maar wat is dat? Het lijkt echt iets van deze tijd, de zoektocht naar geluk. We hebben het druk, er gebeurt veel in de wereld, er is meer angst, het leven is op z’n zachts gezegd best intens, we hebben veel keuzes, we moeten en verwachten veel van onszelf, veel mensen hebben fysieke klachten, we worstelen met relaties, er is weinig tijd voor echt contact en we leven met een snelheid waarbij er maar weinig tijd lijkt te zijn om even te stoppen en stil te staan bij hoe het met ons gaat. En we willen ook geluk, het liefste 24/7. Maar wat willen we dan? Ik vraag me namelijk af of het echt gaat over geluk en of we daar niet iets onbereikbaars en groots van hebben gemaakt, waardoor we altijd maar blijven zoeken. En dit moment dus nooit goed genoeg vinden. Wat maakt dat we een app nodig hebben om te weten hoe het werkelijk met ons gaat? Laat dit juist niet zien hoe we uit contact zijn met onszelf, ons lichaam en daarmee ook met anderen. Ons lichaam vertelt ons continu hoe het werkelijk met ons gaat. Kan het zijn dat we teveel buiten onszelf zoeken naar iets wat wellicht een illusie is? Sinterklaas is bijna het land uit, maar wat is het volgende waar we reikhalzend naar uit kijken? Kerst? Vakantie? En wat komt er daarna? Houdt de zoektocht naar geluk ons juist niet nog verder weg van onszelf en wat er nu al is? En zo ben ik een beetje aan het denken en voelen, terwijl ik met griep op bed lig, Sinterklaas heb afgezegd en met een rijk gevoel van binnen het hele weekend met mezelf ben. Ik ben er alleen uit geweest om bloemen te kopen. Mijn kado aan mij. Mijn lichaam vertelt mij dat het rust nodig heeft, omdat het met een grote schoonmaak bezig is. Niets meer, niets minder. Ik luister daarnaar. Ik hoef nergens naar toe, ik mis niets, en nee, ook Sint niet, en ik ben blij dat ik van die hele zachte Kleenex zakdoeken heb. Ik krijg wat berichtjes van dierbaren via de whatsapp en ik geniet van mijn zachte, nieuwe, roze hoody die ik bij de C & A heb gekocht. Is dat geluk, wat ik nu zojuist omschrijf? Of is dat gewoon zijn met wat er is, met veel waardering en acceptatie?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares