Gerard & Co.

Soms ontmoet je mensen die, ook al ben je niet meer met ze, nog even bij je blijven. Van die mensen waar je een grote glimlach van op je gezicht krijgt, ook als je de volgende dag wakker wordt. Gisteravond was het asperges avond in het revalidatiecentrum en mijn zus en ik mochten mee eten. We hadden ons niet aangemeld, dus hadden eigen lekkernijen mee, waaronder hardgekookte eieren, zalm, eiersalade, mayonaise, avocado’s, aardbeien, komkommer en nootjes. Geen overbodige luxe, want de asperges waren wat hard. “Wil er iemand nog een stukje avocado of wat zalm?”

Mijn vader heeft inmiddels nieuwe vrienden gemaakt, dus het was volle bak aan tafel. Tussen alle rolstoelen was er nog nét plek voor twee stoelen. Een van zijn vrienden heet Gerard, een man met een groot hart en een net zo groot verleden. Een man die nooit klaagt, positief en opgewekt is en zegt waar het op staat. Een man die laat zien dat je waardigheid niet afhankelijk is van wel of niet hopjesvla knoeien op je shirt of dat je zelf je asperges kan snijden of niet. Zonder woorden te gebruiken laat hij zien dat jouw waarde van binnen zit, en onaantastbaar is door fysieke ongemakken. Een ware leermeester, want als we veel woorden nodig hebben om iets over te brengen of duidelijk te maken, zegt dit meestal dat we het zelf nog niet leven. Hier aan tafel wordt niet met wijsheden of kennis gestrooid en gaat het niet over wereldse problematiek. Stuk voor stuk zitten hier mensen aan tafel die simpelweg zichzelf zijn en niet proberen iets te willen zijn. Het zorgt ervoor dat je zelf nog meer kan ontspannen en biedt ruimte voor verdieping. Niet inhoudelijk qua gesprek, maar in de verbinding. “Wil er iemand nog wat mayonaise bij zijn ei?” Dit hoefden we niet twee keer te vragen. De zalm is inmiddels op en ook de avocado vindt gretig aftrek. Ik kijk om mij heen en moet denken aan de woorden van een vriendin van mij, die ze onlangs tegen me zei: Being real is the new black.

Na het toetje, toebedekt met verse aardbeien, is het tijd voor koffie en thee. We kletsen nog wat na met mijn vader, terwijl iedereen langzaamaan voorbij rijdt, richting lift. Er vindt een kleine opstopping plaats, hilariteit alom. Ik zie hoe een van de bewoners een andere bewoner helpt door zijn rolstoel te duwen. Ik hoor iemand zeggen dat het lijkt alsof ze in een treintje zitten. Iedereen helpt elkaar hier, zonder dat hierom gevraagd wordt. Ze zijn er voor elkaar, zonder dat ze dit hoeven uit te spreken. Ik zwaai naar een aantal van hen. Tot de volgende keer!

En terwijl de politiek toe is aan haar derde formateur, en de woorden drie keer scheepsrecht niet bij me opkomen, vraag ik me af wat er zou gebeuren als de formatie hier in dit centrum zou plaatsvinden. Niet één formateur, maar een hele tafel vol. Politici hebben weliswaar geen revalidatie nodig, maar een  lesje in saamhorigheid zou ze niet misstaan. De reflectie die Gerard & Co. bieden zou zomaar het medicijn kunnen zijn wat politiek Den Haag en Nederland momenteel nodig heeft.

“Iemand nog een hardgekookt ei?”

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Reacties

    • Anoniem
    • 4 juli 2017

    Van je Tante Catherine hoorde ik dat je vader de vorige week zijn rechter tenen wat kon bewegen. Zijn er vordering ? Ik hoop het zo.
    Veel sterkte en lovr & light, Sonia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares