God & Ik

Wat is mijn relatie met God? Ik merk dat op het woord ‘God’ zoveel lading zit, bij mezelf en bij anderen, dat ik lange tijd het woord moeilijk kon uitspreken. Of het eigenlijk vermeed. Ik was en ben nog steeds voorzichtig. Ik praatte er niet graag over, óók omdat er in mij zoveel overtuigingen en ideeën zitten op wat God dan wel of niet moet zijn. Er zijn zoveel concepten over God vanuit de heersende religies, maar kloppen die ook? Voor mij niet. Voor mij reflecteren zij geen eerlijk en liefdevol voorbeeld van wat God is. God voelt anders voor mij, en dat gevoel zit er al van kinds af aan. Een diep weten, waar ik geen geloof voor nodig heb. Want een geloof of ergens in geloven is een mentaal concept wat van buitenaf komt. Dat heeft niets met nu te maken en wat ik weet, vanuit mijn lichaam. Maar wat is God dan wel? De laatste jaren heb ik bewust de keuze gemaakt om te onderzoeken wie God voor mij is, hoe ik me tot God verhoud en wat God voor mij betekent. Niet vanuit een heersende religie, maar gewoon vanuit mezelf. Mijn eigen religie en hoe ik ervoor kies om in het leven te staan. Voor mij heeft religie alles te maken met de relatie met mezelf, en daarmee met alles en iedereen. Religie is de relatie met alles, waarbij niets of niemand wordt buiten gesloten. Het is dat diepere weten wat ik ervaar dat we allemaal hetzelfde zijn en daarmee continu met elkaar in verbinding zijn. Ook als ik jou niet zie, als ik slaap, als ik mijn tanden poets of als ik druk ben. Ik merk dat ik goed kan zeggen wat God niet is voor mij. God heeft voor mij namelijk niets met de kerk te maken, de Paus, de bijbel, een troon, een man met baard, met priesters, of de hemel en de hel. God vertelt me ook niet wat ik wel of niet mag doen, en ontneemt mij dus niet van mijn eigen verantwoordelijkheid. God voelt ook niet ver weg, en ik hoef ook niet te bidden of te biechten. God bepaalt ook niet waar ik na dit leven naartoe ga en vind me ook niet stom als ik een fout maak. Ik weet namelijk dat God óók weet dat er niet zoiets is als fouten maken, maar dat we leren, elke dag weer. Ik weet óók dat God mij niet liever of leuker vindt dat iemand anders. Dat kan ook niet, als we in essentie hetzelfde zijn. Als ik aan God denk, kom ik steeds meer bij mezelf uit. Bij mezelf, en daarmee bij iedereen. Het is een diep gevoel van verbinding en dat dit niets te maken heeft met wat ik doe, en of ik genoeg doe. Het heeft te maken met wie ik ben, en of ik dit ten volste leef. Terwijl ik dit typ en aan God denk, voel ik me gedragen. God voelt eigenlijk heel dichtbij, veel dichterbij dan we vaak denken, én toelaten.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares