Goed genoeg

Gisterenochtend werd ik nerveus wakker, anders dan anders. Ik werd wakker en was meteen bezig met de dag, met dat wat zou gaan komen. Ik vond het lastig om in het moment te blijven, bij het tanden poetsen, douchen, lunch klaarmaken en mijn tas pakken. Gisteren had ik het TEDxAmsterdamEd event, waar ik ook tien minuten op het podium zou staan. Het waren vooral die tien minuten die mij uit mijn vroege ochtend moment haalden, want ja, dat is best spannend. Ik merke dat ik aan deze dag iets meer belang hechtte dan aan andere dagen, alsof dit event, deze dag, net iets specialer en belangrijker was. Waarom eigenlijk? En moet ik dan anders of beter zijn van mezelf, iets extra’s geven? Mooie overpeinzingen. Tijdens de opening ging ik boven in de zaal zitten en deed ik even mijn ogen dicht. Heerlijk om te zitten. Ik liet alles even gaan, en zei tegen mezelf dat deze dag hetzelfde is als alle andere dagen. Event of geen event, niets is belangrijker, beter, mooier of van groter belang dan iets anders. Deze dag mag ik zien als gisteren en morgen, ook al hangen er 1000 balonnen en zou je kunnen denken dat deze dag nét iets feestelijker is dan andere dagen. Ik voelde me rustig worden en nam die rust mee de dag in. Doordat ik hakken aan had, die ook nog eens op een wonderlijke wijze ineens te groot zijn, kon ik niet snel lopen. Niets rennen en vliegen, en dat beviel prima. Het is vaak op dergelijke events met veel mensen, dat ik mezelf verlies. Dat ik niet bij mezelf blijf en ervoor kies om bij anderen te zijn. En dat ik aan het einde van de dag gesloopt ben. Ik kon gisteren echt merken hoe ik telkens kan kiezen, in elk moment. Waar ben ik, wat heb ik nodig, waar zit ik met mijn gedachtes, en wat moet ik van mezelf? De dag verliep totaal anders en aan het einde van de dag was ik moe, maar vanuit een voldaan en waarderend gevoel. Het is vaak de ‘ben ik wel goed genoeg en kan ik het wel aan’ die van invloed is, zeker op zo’n dag en als je op het podium moet staan. Mezelf goed genoeg vinden, dat is en blijft een oefening. En dan kom ik weer terug bij het waarderen, altijd maar weer dat waarderen. Nemen we tijdens onze dag een moment om even met onszelf te zijn, gewoon om te zijn en om te waarderen. Dit vroeg ik het publiek gisteren tijdens die tien minuten op het podium. En uiteraard geldt die vraag ook voor mij. Zodra ik nerveus ben of spanning voel, weet ik dat ik twijfel of ik wel goed genoeg ben en of ik het wel aankan. Ik kom er steeds meer achter dat we zoveel meer aan kunnen dan we denken. Echt veel meer…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares