Goede voornemens

Ik kan merken dat het nieuwe jaar begonnen is, want de goede voornemens vliegen me om de oren. Nee, niet die van mij, alhoewel ik wel samen met James één goed voornemen heb: een vuilnisemmer kopen deze week. Sinds de verhuizing werken we met een losse vuilniszak en dit is alles behalve wenselijk. Het Parool vaart mee op de hype van goede voornemens en is sinds gisteren de wekelijkse rubriek ‘Mijn nieuwe lijf’ begonnen. Ik zie een foto van vier gespierde jonge mannen, waarvan drie zonder t-shirt. De man mét t-shirt is de bedenker, Tom Barten. Met behulp van een personal body plan helpt hij mensen op afstand, zonder persoonlijk contact, met afvallen en gespierder worden. In een andere kolom zie ik twee foto’s van een vrouw, links weegt ze 78 kilo en is ze prachtig, rechts weegt ze 65 kilo en is ze ook prachtig. Het feit dat ze prachtig is, ongeacht haar gewicht, wordt geen aandacht aan besteed. Jammer. Ze is duidelijk gespierder en enorm afgevallen, maar hoe het werkelijk met haar gaat, lees ik niets over. Het gaat bij dit programma niet om diëten, zo zegt ze, maar om een verandering in haar levensstijl. Dit spreekt me aan, want ik geloof zelf ook niet in diëten. Wat ik echter mis, is een stukje waardering en liefde vanuit deze vrouw en voor deze vrouw. Als ik naar de foto’s kijk, zie ik een vrouw die vanuit wilskracht en hardheid anders is gaan leven, waarbij de focus volledig ligt op hoe ze eruit ziet. Het is nogal wat, vind ik, om in je ondergoed in een krant te gaan staan met een before en after foto. Er werken inmiddels twintig medewerkers bij personal body plan, ‘allemaal twintigers en de een nog gespierder dan de ander’. Ze geloven niet in een quick fix, zo wordt er gezegd, waar ik zelf ook niet in geloof, maar ik zie een duidelijke obsessie en focus op het lijf. Hoe gespierder hoe beter. De vrouw van de foto deelt dat ze het eerste half jaar van het programma ernstig ziek is geworden en niet lekker in haar vel zat. Hierdoor is ze drie keer zo hard gaan werken. Wat mij betreft gaan we hier voorbij aan iets, iets heel wezenlijks. En dat is een stuk acceptatie, een stuk ware zelf-zorg en waardering. Voor onszelf en ons lichaam. Het feit dat de rubriek ‘mijn nieuwe lijf’ heeft zegt genoeg.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares