Grouphug

Vanmorgen zat ik bij James in de auto en hoorde ik op de radio dat vandaag Folkert van der G. vrij komt. Ik wist dat al, want ik had er gisteren ook iets op tv over gezien. Het houdt ons bezig, of althans, de media zorgt ervoor dat wij ons ermee bezig houden. Ik ben benieuwd hoe lang we het interessant vinden. Ik zou hem niet eens herkennen, jij?, vraag ik aan James. Nee, ik ook niet. Zou jij hem aannemen, stel je zoekt iemand voor een specifiek iets en hij is de beste kandidaat? Tja, ik weet eigenlijk niet, misschien wel, zei James. Ik weet het ook niet, zei ik, waarom ook eigenlijk niet. Ik merk dat ik eigenlijk geen emotie voel omtrent zijn vrijlating. Als hij vandaag naast mij in de tram zou zitten, zou ik niet weten dat hij het was. Dan zou ik gewoon naast een man zitten, zoals ik dat dagelijks doe in de tram. Niet echt handig, zeg ik tegen James, om met zo’n naam te moeten solliciteren. Nee schat, hij krijgt neem ik aan een andere naam. Oh, das fijn, want met zo’n naam op je cv kom je nergens op gesprek. Er zijn veel mensen niet blij met hem, vooral de Pim Fortuyn aanhangers, zegt James. Dat begrijp ik, maar weet je wat echt helend zou zijn, om al die LPF mensen en Folkert om één tafel te zetten en dat ze dan eindigen met een grouphug. Ik weet het, dat gaat niet gebeuren, maar slachtoffers en daders kunnen veel van elkaar leren. Wat later zit ik er nog over na te denken en realiseer ik me dat zijn échte gevangenisstraf nu pas begint. Hij heeft weliswaar geen levenslang gekregen, maar ondertussen heeft hij dat wel. Hoe lang blijft iemand eigenlijk een moordenaar, vraag ik mij af. Is dat een stempel met een houdbaarheidsdatum? Ja, hij heeft iemand vermoord, en dat is vreselijk, maar ben je dan de rest van je leven een moordenaar. In welke mate zijn we in staat om de mens los te zien van wat hij heeft gedaan? Kan je liefde voor iemand voelen die iemand heeft vermoord? Ja, dat kan. Kinderen zijn hier een prachtig voorbeeld van. Want is het ons hart die de keuzes maakt van wie we wel of niet houden, of doet ons hoofd dit? Eigenlijk is zijn vrijlating een mooie uitnodiging voor Nederland in compassie. Het is een uitdaging om iemand als Folkert als je gelijke te zien, terwijl je weet dat hij iemand heeft vermoord. Tijdens mijn bagels & beans tijd kwam er dagelijks een man een koffie halen die eruit zag als een zwerver en een junk. Ik weet nog goed dat een andere klant aan mij vroeg of ik mij daar niet aan stoorde en of hij niet weg moest. Het enige verschil tussen hem en mij, zei ik toen, is dat hij andere keuzes maakt dan ik. Verder zijn we gelijk. Dit is voor mij de grootste les in compassie voor en acceptatie van mensen. Niet altijd even makkelijk, maar ik hoef het ook niet vandaag geleerd te hebben….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares