Had ik maar…..

Een verpleegster uit Australië, die al jaren in de palliatieve zorg werkt, houdt een inspirerende blog bij over haar werk met mensen die weten dat ze doodgaan. Grappig eigenlijk, want dit wéten we allemaal, maar als je echt ziek bent en weet dat het écht nog maar een paar dagen of weken gaat duren, is dat toch even anders. Deze verpleegster, Bronnie Ware genaamd, heeft net een boekje geschreven over “The top five regrets of the dying“, dit naar aanleiding van het enorme succes van haar blog. De dood heeft een aantrekkingskracht, en dit ervaar ik zelf ook, want ik heb ook een fase gekend dat ik in de palliatieve zorg wilde werken. Daarbij heb ik lange tijd een soort van haat/liefdes verhouding met de dood gehad, alhoewel dit de laatste tijd veel meer een liefdesverhouding is geworden. Een angst voor de dood heeft vaak veel meer een angst voor het leven te maken. De dood trekt, omdat we er zo weinig over weten en wellicht nog wel meer omdat het ons zoveel angst inboezemt. De angst voor het onbekende en dat niemand weet wannéér we doodgaan, maar alleen dát we doodgaan. En dan maar stug blijven denken dat we controle hebben in het leven…..In alle gesprekken die Bronnie voerden met haar patiënten, kwamen er altijd weer dezelfde regrets naar boven. Toen ik las wat de top één regret is, was ik best even onder de indruk. Hoe ongelofelijk treffend en herkenbaar:
I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me.
Ik schrijf ‘herkenbaar’ omdat dit voor mij een van mijn grootste ambities in het leven is. Het is zoveel makkelijker om een leven naar de verwachtingen van anderen te leven en hierdoor als aardig, geliefd en erkend door het leven te gaan. Maar leven vanuit je eigen waarheid en je eigen impuls, ook al druist dit volledig in tegen alle normen, waarden en verwachtingen van anderen, dit vergt een enorme moed en brengt vaak de nodige reacties met zich mee. Dan kan je zomaar ineens een stuk minder aardig worden gevonden. Het feit dat dit op nummer één van de lijst staat, laat zien hoeveel mensen er nog, vaak onbewust, een leven leiden ‘zoals het hoort’, of zoals ‘een vader of moeder het graag zou willen’, of zoals ‘het zou moeten omdat iedereen het zo doet’. Op nummer twee staat ‘I wish i hadn’t worked so hard’ (nou, daar heb ik al een tijdje geen last van….), op drie ‘I wish i had the courage to express my feelings, op vier ‘I wish i had stayed in touch with my friends’ en op vijf ‘I wish that i had let myself be happier’….En dat dit een keuze is. Elke dag weer, elk moment, kunnen we kiezen. Hoe geweldig zou het zijn als we dit doen vóórdat we op ons sterfbed liggen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares