Hand in hand

Terwijl vannacht de VS raketten hebben afgevuurd op Syrië en Rusland fel van zich laat horen, heb ik deze week behoorlijk wat foto’s van hand in hand lopende mensen voorbij zien komen. De initiatiefnemer van deze hand in hand actie Barbara Barend heb ik begin van de week kort gesproken voor een quote voor een artikel van mijn collega. Ze had er een dubbel gevoel bij zei ze, dat het zo wordt opgepakt. Aan de ene kant geweldig natuurlijk, dat er aandacht voor is, maar aan de andere kant mag er ook echt iets veranderen. Deze actie is pas geslaagd als homo’s hand in hand kunnen lopen, zo zei ze. Ik had er zelf ook een dubbel gevoel bij en dat gevoel werd alleen maar sterker gedurende de week. Want wat betekent nou eigenlijk zo’n foto van Pechtold die hand in hand loopt met zijn D66 collega? Mij zegt het niets. Zou hij ook met Wilders hand in hand willen lopen? Ik ben het er helemaal mee eens dat iedereen hand in hand moet kunnen lopen en het is treurig dat dit nog steeds niet kan. Maar er komt zoveel meer bij kijken als ik hoor en lees over zo’n gewelddadig incident in Arnhem. Het vraagt altijd om het vanuit een breder perspectief te observeren en daarmee dus ook zo’n hand in hand actie. Ik loop vrijwel altijd hand in hand met mijn partner en ik sta hier niet eens bij stil. Dat er mensen zijn die dit wel moeten doen of bang zijn dat dit een provocerend effect heeft, klopt niet. Maar er is meer aan de hand. Ik kijk altijd eerst naar mezelf, in de zin van, wat zegt dit over mij en waar kan ik de verandering zijn die zo hard nodig is. Heb ik nog mensen in mijn leven waar ik liever niet hand in hand mee loop? Een mooie vraag om onszelf te stellen. Dit kan een ex zijn, een collega, iemand uit je familie, een politiek figuur, Trump of iemand anders die je uit het nieuws kent, waar je een bepaalde mening over hebt door de keuzes die hij of zij maakt. We vinden namelijk allemaal iets van bepaalde mensen of groeperingen en daarmee dus ook van onszelf. Hoe eerlijk zijn we hierover? Geweldig hoor, dat zoveel mannen zichzelf hand in hand hebben gefotografeerd deze week, maar hoe gemeend is dit gebaar? Uiteindelijk gaat het erom hoe we van moment tot moment leven en hoe we elke dag met elkaar omgaan. Het gaat mij dus vooral om de momenten voordat de hand in hand foto wordt genomen en daarna. Er zijn nog veel mensen die moeite hebben met homo’s, maar er zijn ook nog veel mensen die moeite hebben met heel veel andere mensen. Zolang we blijven stigmatiseren en veroordelen, verandert er niets. Afgelopen week had ik een mooi gesprek met een aantal vrouwen over relaties. We vroegen onszelf af hoe vaak we tegen onze partners nog zeggen hoe blij we met ze zijn of dat het zo fijn is dat ze er zijn. Na pakweg twintig jaar relatie vergeten we dit weleens. Als we willen dat dergelijke incidenten als in Arnhem stoppen, mogen we wellicht onze eigen hand wat vaker uitsteken. Naar onze buren, onze partner, onze collega’s  (en ja, ook die collega die we liever vermijden), onze ex, onze familie, mensen op straat en naar al die mensen waar we nog een oordeel over hebben. En vooral ook naar onszelf. Zolang je niet vol waardering en acceptatie je eigen hand vast kan pakken, is het onmogelijk om met diezelfde waardering en acceptie de hand van een ander vast te houden. Wie weet dat op een dag de VS, Syrië en Rusland ook elkaars hand kunnen vasthouden. Wie weet..

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares