Harde muziek

Ik sta met James in de Superdry winkel in de kalverstraat. Waarom we ervoor kiezen om in de uitverkoop tussen kerst en oud & nieuw de Kalverstraat in te gaan, is mij een volstrekt raadsel, maar het had iets te maken met dat ik nog steeds een nieuwe tas voor mijn verjaardag van maanden geleden mocht kopen. Ik zoek James op, achterin de winkel, en moet mij door een massa winkelend publiek heen persen. Wat staat de muziek hard, roep ik tegen James. Huh, wat zeg je, antwoordt hij, en we moeten beide lachen. Hij wil iets passen en er komt een lieve medewerker van de winkel naar ons toe. Wat staat de muziek hard, zeg ik tegen deze man, ik kan mijn vriend bijna niet verstaan. Hij begint te lachen en geeft toe dat de muziek inderdaad heel hard staat. Is dit altijd zo, vraag ik. Ja, zegt hij, voor mij is het ook veels te hard, ik ben al 45 dus ik kan er ook niet zo goed tegen. Nou, volgens mij hebben we allemaal dezelfde oren en is dit voor niemand goed. We krijgen een leuk gesprek over wat dit met je doet en ik vraag hem uiteindelijk of hij de muziek wat zachter kan zetten. Ik kan ervoor kiezen om de winkel uit te lopen, maar soms is het ook goed om te blijven. Als iets mij niet bevalt, heb ik altijd een keuze: of ik zeg ik er iets van, of ik laat het. Als ik was weggelopen, had ik dit gesprek niet gehad. Iets later galmt de muziek wat minder hard uit de box en ik steek mijn duim op. Ik kijk nog even hoe James een hoody past en besluit dan om buiten te gaan staan. Ook ik heb mijn grenzen. Om de hoek geniet ik van een schoenenwinkel zonder muziek en ervaar het verschil. Dit winkelt veel fijner. Jammer voor mij dat ik niets mag kopen, anders was ik zeker nog wat langer gebleven.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares