Hattem

Jaja, daar zitten we weer, in het voor de trouwe lezers van mijn blog welbekende familiehuis in Hattem. Vanmiddag hebben we op het terras in de zon gezeten, het leek zowaar even zomer. James heeft zelfs nog het zwembad aangedaan en dat viel vies tegen. Het was koud. Ik geloofde het wel en heb me er niet aan gewaagd. Vriendin E. met dochter E. is mee, de rest van de zoete inval komt morgen. De haard brandt, de kapper is bezocht door de dames, boodschappen zijn gedaan en alles wat we nodig hebben, is er. Alles, behalve Punch. Dat is de hond. Die is niet meer. Die goeierd was zo oud, die mocht met een beetje hulp naar de hondenhemel. Hij ligt begraven in de tuin, tussen de struiken. Er staat een mooie grafsteen op en ik vermoed dat alle kids morgen wat bloemetjes gaan neerleggen. Er zijn door de jaren heen al heel wat honden hier begraven. En paarden. En pony’s. En konijnen. Zelfs de as van mijn lieve oma is hier op het erf uitgestrooid. Ach ja, zo gaat dat. Een boerderij die al zo lang in de familie is, krijgt met leven én dood te maken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares