Help, ik heb een lichaam

Elke ochtend 20 minuten lang gorgelen met kokosolie is volgens de twee initiatiefneemsters van de Green Happiness dé manier om van je afvalstoffen af te komen. Persoonlijk moet ik er niet aan denken, maar ik ben van nature ook niet zo’n gorgelaar. Maar daarbij besteed ik mijn spaarzame 20 minuten in de ochtend liever aan iets anders. Bijvoorbeeld om even contact te maken met mijn lichaam, voordat ik mijn veelal rijkgevulde dag inga. Sinds het interview met Green Happiness in het NRC van afgelopen zaterdag wordt er volop in de media gereageerd op deze groene hype. Boeiend. Goeie pr voor de dames, en voor mij een reflectie van hoe verdwaald we zijn als het om onze relatie met eten gaat. Of eigenlijk, de relatie met ons lichaam. 200.000 voornamelijk jonge vrouwen volgen Green Happiness op de voet, waarbij er veelal zonder nadenken wordt gegeten en gedronken wat deze twee jonge vrouwen presenteren. Ze zien er goed en gezond uit, hebben inmiddels hun vierde boek geschreven en ze timmeren internationaal flink aan de weg. Geweldig toch, zou je denken, maar wat vertelt mij dit écht? Dat ik jaloers ben? Nee, dat is het niet, ik gun een ieder zijn of haar succes, gráág zelfs. Maar mijn vraag is: waar is het succes op gebaseerd? Waar voeding heel lang geleden nog simpelweg voeding mocht zijn, een manier om ons lichaam te voeden, is het inmiddels een miljoenen business waar flink geld aan wordt verdiend. De theorieën vliegen ons om de oren, waarbij haarfijn wordt verteld wat wel en wat niet mag. Zonder nadenken stoppen we eten in ons mond (of juist niet) omdat iemand anders ons dit adviseert. Maar wacht eens even. Waar is onze eigen autoriteit en wijsheid als het om ons lichaam gaat? Zeker, ik ben het met een aantal van hun adviezen eens, maar niet omdat zij het mij vertellen. Hoe weet ik het dan? Door naar mijn eigen lichaam te luisteren. Het fascinerende van een lichaam hebben, is dat het altijd bij me is, 24/7. Mijn lichaam heeft geen on/off knop en ik kan het ook niet uitmaken of zeggen: lieverd, nu even niet. Het is er, of ik er naar luister of niet. Mijn lichaam praat continu tegen me, in wat het nodig heeft, maar vooral ook in wat het niet nodig heeft. Ook ík kies ervoor om geen gluten of zuivel te eten, maar dit heb ik gaandeweg zelf ontdekt. Ik heb me laten inspireren, zeker, zoals ik me elke dag laat inspireren door mensen om mij heen. Maar niemand vertelt mij of ik vier stuks fruit moet eten per dag, of ik wel of niet een ei mag eten, of dat een bepaalde combinatie van voedingsstoffen niet goed voor mij is. De enige die mij dit kan vertellen is mijn eigen lichaam. En meestal binnen een half uur nadat ik iets gegeten of gedronken heb. Zo eet ik bijvoorbeeld helemaal geen fruit. Oef, wat zou de fruit politie daarvan vinden, want fruit staat hoog op het lijstje van voedingsmiddelen die je moet eten. Nou, ik niet. Veels te zoet en teveel gist voor mijn lieve darmen. In mijn lichaamservaring zijn alle suikers hetzelfde, of het nu wit is of fruit. Wat ik bij alle voedingshypes mis, en dat is vaak zo bij hypes, is het voor jezelf nadenken en voelen of iets waar is voor jou of niet. Het is dat stukje eigen weten, waarbij we mogen vertrouwen dat we zelf heel goed weten wat goed voor ons is. En wat niet. Hoe? Ons lichaam. Ons lichaam weet alles. En daarbij is elk lichaam uniek. Wat voor mij goed voelt, hoeft niet voor jouw lichaam goed te voelen. Zo ontbijt ik de ene dag wel, om vervolgens daarna weer een paar dagen niet te ontbijten. Soms heb ik behoefte aan vlees (heeft met mijn cyclus te maken), en soms weken niet. Ik kan enorm veel zin hebben in avocado, en soms moet ik er niet aan denken. En ja, het gebeurt me nog regelmatig dat ik iets in mijn mond stop waarvan ik weet dat ik het niet nodig heb. Gevalletje comfort. Ik weet zelf ook wel dat ik geen klodders mayonaise of pistachenootjes nodig heb, en toch eet ik het. Is dat erg? Nee, zolang ik me ervan bewust ben en eerlijk ben over het waarom. We mogen weer terug naar de basis, terug naar onszelf, naar ons lichaam. Echt, het weet alles. En dat is wat ik mis in al die hypes die er nu gaande zijn. Ze maken ons afhankelijk en spelen in op een onzekerheid, een gebrek aan eigenwaarde, maar bovenal een gebrek aan liefde voor onszelf en ons lichaam. En dáár mag wat mij betreft de volgende hype overgaan, maar dan zonder het woord hype. Het gaat namelijk niet over hoeveel vet of koolhydraten je mag eten, over wat wel of niet gezond is, of dat je van perziken een stralende huid krijgt. We mogen weer terug keren naar ons lichaam, en vanuit daaruit zelf kiezen wat we nodig hebben.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares