Het goed doen

Er zit een behoorlijk aanwezige streber in mij. Dit uitte zich bijvoorbeeld tijdens mijn middelbare schooltijd. Hoge cijfers willen halen, daar voelde ik me goed bij. Oftewel, ik wilde het graag goed doen. Ik kreeg dan ook reacties om me heen dat ik het goed deed. Dit vond ik fijn. Ik zag mezelf weerspiegeld in mijn nichtje Anne vandaag, die ik zag bij mijn zus. We zijn nét binnen en ze vertelt vol trots over de extreem hoge cijfers die ze gehaald heeft. Wat goed!, is dan een standaard antwoord. Ja, als we iets ‘goed doen’, krijgen we dit ook te horen. We krijgen erkenning en goedkeuring. Als we niets doen, en gewoon zijn, krijgen we meestal niets te horen. De neiging om dingen goed te willen doen, zit nog steeds in mij. Zo afentoe komt ‘ie naar boven en laat ‘ie zich hardnekkig zien. James zegt regelmatig tegen mij dat ik het beste meisje van de klas wil zijn. Tja, daar zit wat in. Er zit een grote valkuil in het graag goed willen doen. Het is de voedingsbodem voor alsmaar weer goedkeuring willen krijgen. Hoe je ook je best doet, eigenlijk ben je dus nooit goed genoeg. Wanneer ben ik eigenlijk genoeg? Mooie vraag. Helpend ook, om tegen jezelf te zeggen: ik ben genoeg. Of nog beter: ik ben méér dan genoeg. Ook als ik niets doe.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares