Het hele verhaal

Stel, je bent 22, je heet Monica Lewinsky, je wordt verliefd op je baas, die is, zo kan het soms lopen, de president van de Verenigde Staten en daarbij ook nog eens getrouwd. Niet echt de meeste ideale combinatie, maar ja, we hebben allemaal weleens in een onhandige combinatie (of twee) gezeten. Zeker op die leeftijd doen we dingen waarvan we 20 jaar later denken: zou ik nu niet meer voor kiezen. Als ik terugkijk naar mijn eigen leven, heb ik ook keuzes gemaakt waarvan ik nu weet, zou ik nooit meer doen. Het enige verschil is dat mijn onhandige keuzes nooit wereldnieuws zijn geweest, en de affaire van Monica Lewinsky met haar baas wel. Ik heb gisteren haar TED talk gekeken en voor het eerst zag ik de vrouw Monica Lewinsky staan, in alle volheid die ze is. Een vrouw zoals jij en ik. Tot die tijd was ze voor mij een verhaal, namelijk ‘die vrouw die sex heeft gehad met Clinton, best wel dom is om dat te doen en iets met een sigaar’. Dat is wat ik ervan heb onthouden, dat was mijn beeld van haar. Punt. En zo vormen we allemaal een beeld over iemand, vaak volledig gebaseerd op verhalen van anderen. We horen iets, vormen een beeld, doen vaak nog wat aannames en daarmee zetten we iemand weg. Dit gebeurt niet alleen met mensen waarover we in het nieuws lezen, maar ook onderling, als we over iemand horen of als we iemand net ontmoeten. Hoe vaak staan we stil dat iedereen van ons een heel leven met zich mee draagt, dat we allemaal mens zijn met een verleden, met gevoelens, dat we allemaal keuzes hebben gemaakt en nog steeds maken die niet altijd even handig zijn, dat we allemaal ouders hebben, dat we allemaal hier zijn om te leren en dat we nooit het gedrag zijn wat we laten zien, maar in de basis allemaal liefde zijn. Na het zien van de talk van Monica Lewinsky realiseerde ik mij wat het doet als we mensen alleen maar zien voor het verhaal of het nieuws wat we over hen lezen. Heeft iemand er in die tijd ooit bij stil gestaan dat we het over een jonge vrouw hadden, die binnen 24 uur publiek domein was? Hebben we ooit een gedachte gehad hoe het voor haar geweest moet zijn, en voor haar ouders, om je kind zo te zien lijden? We zijn als mensen heel snel in ons oordeel, waardoor we de ander niet meer als onze gelijke zien. In dat oordeel zetten we onszelf boven iemand anders en denken we even dat we beter zijn, omdat wij niet in het nieuws zijn, er niet over ons wordt geroddeld en wij ons leventje best wel goed voor elkaar denken te hebben. Maar aan het einde van de dag zijn we allemaal Monica Lewinsky. Iedereen waar we een oordeel over hebben, die we uitschelden, wiens gedrag we veroordelen, die we online pesten, vervloeken of onaardig over praten, zit ook in ons. Dank je wel Monica Lewinsky dat je na al die jaren ervoor gekozen hebt om je verhaal te vertellen. Niet alleen voor jezelf, maar juist om onze ogen te openen dat wij mede-verantwoordelijk zijn voor de enorme media hetze die er toen heeft plaatsgevonden.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares