Het hofje

Ik woon dus nu op een hofje. Een hofje is heel anders dan een appartementen complex want in laatsgenoemde kan je zeer anoniem door het leven gaan. Zo heel afentoe kwam ik iemand tegen in de lift maar tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wie er allemaal bij ons in het complex wonen. Lekker rustig. Nu weet ik momenteel ook niet wie er allemaal op ons hofje wonen maar ik merk nu al dat het contact hier sneller gaat. Zeker nu het zulk heerlijk weer is, wordt er flink veel tijd buitenshuis doorgebracht. Ik voel nog weinig impuls om alle buren echt te leren kennen maar met de kinderen van de buren gaat het opeens heel vlot. Zeker sinds ik gisteren een appeltaart gebakken heb. Mijn buurmeisje en haar vriendinnetje waren op de hoogte van mijn bak impuls van gisteren en ik had hun een stukje beloofd. Ik hou me graag aan mijn beloftes dus vanmiddag bracht ik een stukje langs bij de buurvrouw. Net op dat moment kwam het vriendinnetje langs fietsen dus zij kreeg ook een stukje. Ik had de deur nog niet dichtgedaan of de bel ging. Vriendinnetje stond met broertje voor de deur. Mag hij ook een stukje appeltaart, vroeg zij. Hij keek me met grote vragende ogen aan. Tuurlijk mag jij ook een stukje lieverd. Er speelde enorm veel kinderen buiten dus ik vroeg ze om het verder niet door te vertellen (ik wil zelf ook nog een stukje…). Ik heb de deurbel niet meer gehoord. Jij bent vanaf nu de appeltaarten mevrouw, zei James. Dat vermoeden heb ik ook…..Tis maar goed dat ik nog maar heel zelden appeltaarten bak, anders zou het hier een zoete inval zijn.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares