Het kerstgevoel

Wanneer is kerst eigenlijk zo om eten gaan draaien, vroeg ik een paar dagen geleden aan James, en toen moesten de kerstdagen nog beginnen. Wát we eten en de hoeveelheid, het is altijd weer het terugkerende thema rond de feestdagen. Dat is weleens anders geweest, zo bleek uit het kerstverhaal dat mijn zus voorlas tijdens kerstavond. Het is een verhaal dat door mijn oma is opgeschreven en wat zij zelf, jaren geleden, heeft voorgedragen aan ons tijdens een kerstavond. Het is haar persoonlijke verhaal over de jaren die zij en haar twee dochters (mijn moeder en mijn tante) in het jappenkamp in Indonesië hebben doorgebracht. Zij verbleven met in totaal elf  mensen in een zeer kleine ruimte, waarvan zes jonge kinderen en vijf vrouwen. Mijn oma vertelde over de kerst van 1944 en dat ze eigenlijk niet meer wist hoe ze van deze kerst nog iets ‘feestelijks’ kon maken. Er was namelijk niets, ook nauwelijks te eten en te drinken. Een van de vrouwen heeft toen bedacht om van het laatste kleurpapier en de kleurpotloden die ze nog had, een kerststal te maken, samen met de kinderen. Elk kind mocht iemand (jezus, maria etc) uitknippen uit het papier en inkleuren naar wens. Dit was een groot succes, verdreef de tijd en toen kerstmis aanbrak, hadden ze een echte kerststal (waar een aantal bakstenen al niet goed voor kunnen zijn!). Het was een memorabale kerst en de kinderen hebben genoten. Ze hadden geen idee hoe lang ze nog in het kamp moesten blijven maar dié kerst was in haar eigen uniek manier feestelijk, ondanks de vreselijke omstandigheden waarin ze leefden. Niet lang daarna is een van de kinderen overleden en ‘als een echte kerstengel naar de hemel gegaan’. Mooi om weer te realiseren waar kerst omgaat, en eigenlijk niet alleen kerst, maar elk moment. Het met elkaar zijn, in verbinding. En wat er dan gegeten of gedronken wordt, en hoeveel, heeft uiteindelijk met de feestvreugde niets te maken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares