Het Niets

“Het niets, zo heerlijk en zo lastig”. Ik las deze zin vandaag op een site en de tekst sprak me dusdanig aan dat ik meteen dacht, hier ga ik iets over schrijven. Vooral ook omdat ik me er zo in herken. Leven in een fase van ‘het Niets’. Dit betekent niet dat er niets is, of dat je niets doet, of dat je helemaal alleen bent. Het betekent gewoon dat er even niets is. Niets. Dat er even niets is om door aangemoedigd te worden, of om door enthousiast te raken en dat er niets is om naar te streven. Op het moment dat je een doel hebt – hoe mooi dit doel ook is – ben je uit het Niets. De fase van het Niets is de fase waarin je bent teruggeworpen op jezelf. Even geen streven, geen toekomstplannen, geen wilde ideëen of vijfjaren plannen. Niets. Als ik het zo schrijf, klinkt het heerlijk en oh zo ontspannen, want er zijn dan ook geen zorgen en frustraties. Er zijn ook geen beren op de weg want je bent even niet bezig met de weg. Als je in het Niets zit, ga je pas ervaren hoe we als mens gedreven worden door wensen, verlangens, doelen en plannen. Het mooie is dat er uit zo’n fase iets geheel nieuws kan ontstaan, iets wat je totaal niet had verwacht (want je had immers geen verwachtingen). Soms is zo’n fase even nodig zodat je verrast kan worden. Verrast met iets nieuws, iets onverwachts. Wat dit is, weet je niet, want het is nieuw. Best lastig om even niets te wensen, niets te willen, niets te moeten en niets te verlangen. Lastig, en oh zo rustig.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares